The Bucket List: stand van zaken

Eind september postte ik hier mijn bucket list met 40 dingen om te doen voor mijn 40ste. Een kleine 4 maanden later wordt het tijd voor een update!

1. Leren crawl zwemmen

2. Lopen op het strand in LA

4. Zangles volgen
Deze gaat dit jaar verwezenlijkt worden, want op maandag schreef mijn beste vriendin mij in voor In Koor 2019 tijdens een soort van Tomorrowland rush. Echt zotjes was dat. Ik had mij daar trouwens aan verwacht, want zat hier met 3 laptops klaar en zat constant te refreshen, maar zelf was ik gedoemd tot de wachtlijst. Gelukkig was ik daartegen al ingeschreven.

Dit zorgt nu al voor stress. Waardoor ik hier sinds gisteren met wat apps zangoefeningen zit te doen. Want ik zing momenteel niet in toon. Je kan dat leren zo het schijnt, maar ik heb dus echt schrik dat al die deelnemers al fantastisch kunnen zingen. Er zijn hier ondertussen al heel wat mails over gestuurd tussen mij en Isabelle van Boston Baby, die mij probeert te kalmeren :-D. Ik overweeg dan ook om in het voorjaar al een soort prezangles te volgen. Maar dat zijn eigenlijk kosten die ik kan missen.

Als het echter lukt, als ze mij echt kunnen laten zingen. Dan wordt dit zo fantastisch, want ik sta dus op een podium met Bart Peeters dan hè mannen (en vrouwen). Bart Peeters, je weet wel die vent waar ik al eens lyrische teksten over schrijf :-D. En K’s Choice waarvan ik tijdens mijn tienerjaren Cocoon’s Crash heb grijsgedraaid. En Lady Linn en Frank Vander linden. Wat een topproject!

Trouwens wie wil komen zien. Het optreden met alle artiesten is op 28 oktober in het Ethias Theater in Hasselt (en 29 oktober, maar dat is niet met de groep waarin ik zit). Daar zijn nog geen kaartjes voor beschikbaar, maar ik hou jullie op de hoogte. Daarnaast zijn er eind november de optredens Bart Peeters Deluxe, waar het koor een 5-tal nummers mag meezingen. Koop jezelf een kaart zou ik zeggen, want de verkoop gaat snel. Al is het maar om Bart Peeters eens live te zien. Da’s altijd de moeite :-).

6. Gaan eten in een driesterrenrestaurant

7. Wicked zien in NYC
Is gebeurd en was echt z’n geld waard. Ik hield van de muziek, het verhaal en het decor was ook fantastisch. Hij was wel niet zo goed als ‘my all-time favorite’ Phantom of the Opera. Ik wil Phantom nog eens een tweede keer zien in London (en een derde en vierde keer ook als dat moet), zo prachtig :-).

8. Triatlon afwerken
Ik ben ingeschreven voor de 1/16de Finishers Triatlon in Knokke-Heist, omdat vriendinnen me lieten weten dat je daar kan starten in een zwembad.  Dit jaar zie ik het zowel financieel als qua drukte niet zitten om mij voor de Start to Triatlon in Mechelen in te schrijven. Zolang ik geen open water training heb kunnen doen (op welke manier dan ook, dat hoeft niet via een start to triatlon, ik wil dat gerust even op mezelf doen), begin ik er niet aan. Ik ben graag goed voorbereid en ik wil dat eens geoefend hebben. Dus dit is een ideale tussenoplossing.

De 1/8ste was zeker ook een optie, maar die is dan eventueel voor 2020 :-). In het weekend van deze triatlon begin ik op vrijdag aan de eerste In Koor workshop én is het Maanrock. Dus dat wordt gezellig druk!

13. Fatsoenlijk eyeliner kunnen aanbrengen
Work in progress, but getting there. Dankzij mijn fantastische buurvrouw die gerante is bij de ICI PARIS XL op de Bruul in Mechelen. Even schaamteloos reclame maken, want als je in Mechelen bent en je hebt parfum of verzorging nodig, ga a.u.b. naar daar. Ze helpen je daar altijd geweldig voort. Haar jobstudente heeft me wat uitleg gegeven en sinds m’n kerstverlof ben ik volop aan het proberen. Is het al perfect? Verre van, maar ik heb het gevoel dat dit wel goed komt.

16. Lopen in Central Park
Gegaan voor de volle 10 km. Ik heb daar nog een filmpje van gemaakt met een action cam die ik van een collega mocht lenen. Ik moet dit echter eens dringend bekijken en monteren (als er iets van te maken valt). Dan voeg ik dit nog wel toe aan deze blogpost. Tip voor zij die dit ook willen doen: Central Park is niet vlak (wat ik wist), maar doe dit dus enkel als je goed getraind bent OF niet op je eerste dag in NYC.

Ik was op dat moment niet goed getraind, want ik moest voor ik vertrok op doktersvoorschrift rusten. En heb dágenlang spierpijn gehad. Wetende dat ik in NYC gemiddeld 150.000 stappen per week deed, was dit hel. Ik dacht even dat ik weer een spierscheur had opgelopen, net zoals mijn vorige keer in NY. Het was ook bloedheet die dag (28 graden), wat ik in oktober niet verwacht had. Dus een pitstop voor een flesje water was noodzakelijk (gelukkig had ik wat dollars meegenomen). Dus het was tegelijk genieten en afzien, maar ik zou het zo terug doen. Alleen niet op dag 1 dus :-).

17. Naar Ibiza gaan
Ik ben aan het twijfelen om dat dit jaar te doen, maar hangt een beetje van mijn financiële situatie af. Als het niet dit jaar is, dan sowieso volgend jaar.

18. Beter leren koken
Ik heb op kerstavond de hoofdschotel gemaakt en mijn familie vond het toch heel lekker. En toen ik met mama naar 40-45 ging, heb ik ook voor haar gekookt en was ze zeer tevreden. Dus ik denk dat ik dat wel stilletjesaan mag afvinken. Als er nog wat proefkonijnen dit bevestigen :-). Misschien kon ik gewoon altijd al goed koken, maar ontbrak het mij aan zelfvertrouwen. Helaas is dat dus niet hetzelfde met mijn zangtalent ;-).

19. Een foto maken om de muur in mijn woonkamer te vullen
Ik denk erover om voor een polaroid wall te gaan. Met mijn nieuwe iPhone zijn de foto’s van NYC en DC goed gelukt en ik heb nog wel wat andere leuke foto’s. Ik zou het concept dan kunnen doortrekken, zodat vrienden er bij een bezoekje foto’s aan kunnen toevoegen. Maar ik twijfel dus nog.

21. Werken voor een groot mediabedrijf
Ik volg logopedie om mijn uitspraak te verbeteren, want ik laat niets aan het toeval over. Ik had meegedaan met de Q-Academy, maar werd helaas niet geselecteerd. Ondertussen heb ik ook een deelnameformulier voor Studio Dada ingestuurd. Probleem is dat ik mij vaak ‘te oud’ voel voor die dingen. Versta me niet verkeerd, ik vind mezelf niet oud en ik vind het compleet belachelijk dat dit de huidige situatie is. Gesteld dat we allemaal tot ons 67 moeten werken, heb ik nog minstens 34 jaar te gaan. Ik zit dus nog lang niet in de helft, carrièregewijs zou dit dus niet zo’n rare stap moeten zijn. Ik heb er verder de juiste opleidingen voor gevolgd.

Toch komen alle mediatalenten veel sneller in die business terecht. Ga maar eens na, iedereen voor radio werkt, zit daar al van in zijn twintigerjaren. En de weinigen die er op hun 30ste aan begonnen zijn, hadden al ervaring bij regionale kanalen. Op zich wil ik ook helemaal niet op de radio te horen zijn. Of op tv te zien zijn (niet dat ik daar al poging voor ondernomen heb :-)), maar blijkbaar helpt het wel om een goede stem en uitspraak te hebben om binnen te raken. En voor redacteurs geldt trouwens hetzelfde hè, wat leeftijd betreft. Om maar een voorbeeld te geven: zo goed als de volledige redactie van Linde staat Op bestaat uit jonge 20’ers.

Ik heb mezelf verder voor een freelance functie achter de schermen opgegeven. Die zou realistischer moeten zijn, maar bij een gelijkaardige functie kreeg ik te horen dat ik niet de juiste compententies had. Hopelijk blijft dat niet duren, want zo raak ik natuurlijk nergens. Dat is een déjà-vu naar het begin van mijn loopbaan. Er staan hier twee doelstellingen op de lijst die mij zouden frustreren als ze niet lukken, en dit is er een van. Het hoeft ook niet per se fulltime, een paar extra uurtjes per week zou ik al fijn vinden. Momenteel ben ik vooral kwaad op mezelf dat ik niet eerder logopedie ben gaan volgen én dat ik niet meer stage gedaan heb én én én … De kans is trouwens zeer reëel dat het niet lukt en dat maakt de frustratie eens zo groot.

24. Een show van Cirque du Soleil bijwonen

26. Mij laten registreren als orgaandonor
Dit heb ik dus de eerste zondag na mijn blogpost meteen in orde gebracht. Net zoals heel wat andere Belgen en ik ben er blij om.

29. Gaan muurklimmen
Ik ben samen met een vriendin ingeschreven voor een Start to Climb bij Klimax. Ik hoop dat mijn hoogtevrees mij geen parten speelt én dat ik kracht genoeg heb, want dat is wel belangrijk bij klimmen. Sowieso gaan we wel goed lachen.

33. Een les soulcycle volgen
Ook gedaan in NYC en er volgt nog wel een meer uitgebreide uitleg over. Maar man toch, ik was al dagen stijf van dat loopje in Central Park en dan ging ik dit doen. Ik dacht hel dit kan ik met mijn vermoeide benen niet aan, maar ik deed het toch én het was geweldig. Vanaf vanavond ga ik trouwens spinnen in Mechelen. Ik heb een fitnesscentrum gevonden waar je met beurtenkaarten kan werken en dat uitkijkt op het veld van KV Mechelen. Win-win noem ik dat. Hopelijk verlies ik mijn fietsconditie zo eens niet tijdens de winter.

34. Meer ‘Ja’ zeggen op zotte dingen
Ik probeer dat te doen, maar weet niet of het aan het lukken is én er wordt ook wel eens misbruik van gemaakt 😀 (ging jij niet meer ja zeggen?), maar ik kom er wel ergens mee.

38. Voetbal gaan kijken in Napels
We wachten nog op één vriendin om te zien of die op haar nieuwe job verlof kan krijgen. Als dat lukt zijn we half mei weg :-).

Ziezo! Met alle plannen voor 2019 zou ik bijna in de helft zitten van mijn lijst en dan zijn er nog 5,5 jaren te gaan. Ik sluit niet uit dat het koorproject zo plezant is dat ik dat volgend jaar weer wil doen. Gesteld dat ik dan weer ingeschreven raak, want ik verwacht mij alleen maar aan meer geïnteresseerden de volgende jaren. En ook gesteld dat ze mij echt in toon kunnen leren zingen. Dat maakt het dan moeilijker om én gitaar te gaan volgen, én dansles … Maar we zien wel, zoals ik in september al zei is het niet per se een doel om het allemaal gedaan te krijgen. Als iets plezant is, moet je het ook niet opgeven om iets anders te gaan verwezenlijken dat misschien niet zo plezant is.

Heeft er iemand trouwens nu al kaartjes voor Bart Peeters Deluxe? Zie ik je daar? Of wil je graag je eigen bucket list delen in de comments? Ga je gang!

Wat als … 2019 gewoon gigantisch plezant wordt.

Nieuwjaar vuurwerk

Foto van Jingda Chen op Unsplash

Ik ben sowieso niet de persoon voor het maken van voornemens rond nieuwjaar. Buiten eens wat meer boeken lezen of zo. Wat mij in 2016 lukte, maar in 2017 en 2018 dan weer niet.

Maar weet je wat, voor 2019 heb ik maar één voornemen en dat is er een gigantisch plezant jaar van maken. Wat er ook gebeurt. 2018 was niet mijn beste jaar, maar dat waren 2017 en 2016 ook niet. Eigenlijk ging het sinds 2015 alleen maar ‘down hill’. Dat is met momenten zeer confronterend. Al 3 jaar sturen vrienden en familie mij kerstkaarten waarin ze verkondigen dat het een beter jaar zal worden, maar het werd nooit beter. Dat is meteen ook de reden waarom ik dit jaar geen kerstkaartjes heb verstuurd. Nu al mijn excuses aan iedereen die er eentje verwachtte. Ik heb die van jullie allemaal ontvangen en ze staan hier mooi op mijn kast. En in 2019 krijgen jullie er ook eentje van mij, dat is beloofd!

Toch kijk ik op 2018 niet terug alsof het een rotjaar was. Dat doe ik met 2016 wel, dat was een gigantisch kutjaar (met weliswaar ook mooie momenten) waarvan ik vooral het verdriet herinner. 2017 was overwegend mooi, tot het eindejaar aanbrak en er tranen zijn beginnen vloeien die niet meer gestopt zijn tot in april/mei 2018. Maar vanaf juni 2018 zijn er nog zoveel mooie momenten geweest. Waarvoor dank aan mijn vrienden, mijn familie en mijn collega’s (die eigenlijk ook vrienden zijn ;-)) om mij op sleeptouw te nemen. En te besluiten dat ik niet te veel binnen moest zitten. Niet dat ik dat al veel doe :-).

Of 2019 beter zal worden, weet ik niet. Ik hoop wel dat ik nu alle shit die ik over me kon krijgen gehad heb. Maar zelfs als er nog shit zou zijn, dan zou ik dat wel overleven. Dat is het voordeel als de persoon waarvan je denkt dat het de ‘liefde van je leven’ is, je genadeloos dumpt. Als je dat overleeft, kan je alles overleven. Alleszins dat denk ik toch :-).

Dus dit jaar geen: ik ga meer boeken lezen, ik ga meer bloggen, ik ga het rustiger aan doen … dat laatste kan ik sowieso niet.

Ik ga dus niet stilzitten. Er is die bucket list nog weet je wel. Ik heb superveel plannen voor 2019, sommigen maken mij bang, voor sommigen koester ik de vrees dat ik ze nooit kan verwezenlijken (maar ik blijf toch proberen) en van sommigen word ik superenthousiast. Het eerste plan is normaal om vanaf februari elke dinsdagavond aan een klimmuur te hangen. Als die inschrijving lukt. En van daaraf zien we wel weer …

Ik wens al mijn lezers een prachtig 2019 toe. Met veel mooie dromen, veel plezier en weinig verdriet!

 

Tip van de dag: de grote iPhone-opkuis

Je weet het of je weet het niet, maar ik ben een Apple-liefhebber. Sinds 2012 heb ik een iPhone in huis. Hoewel ik ze net als veel andere mensen overpriced begin te vinden, denk ik toch niet dat ik snel nog naar een ander soort telefoon zal overschakelen. Want Once you go Mac you never go back, weet je wel.

Je weet het of je weet het niet, maar ik ben zo’n gestructureerd geval. Ik hou van orde, planning en nauwgezetheid. Op bepaalde gebieden toch want mijn huis is momenteel een geordende chaos. Volgens de tests van Insights Discovery is blauw mijn hoofdkleur (vooral op het werk dan), gevolgd door groen. Geel heb ik ook best nog wel veel en rood bijna niet.

Sinds april 2018 is het vaak chaos in mijn hoofd. Da’s niet erg, want dat laat mijn gele kant dan weer meer naar boven komen. Als ik alle creatieve ideeën die de laatste maanden door mijn hoofd zijn gegaan ooit eens kan uitvoeren, dan staat er Vlaanderen nog wat te wachten ;-). Wellicht zullen de meesten wel ergens in mijn crazy hoofd blijven zitten.

Maar goed af en toe wat orde en structuur om dat gele weer vrijheid te geven, kan nooit kwaad. En gisteren stootte ik dus op deze tweet:

Wat een eyeopener was me dat. Ik wist ergens in mijn achterhoofd wel dat dit kon, maar was dit gewoon vergeten. Sinds gisterenavond ziet het ‘bureaublad’ van mijn iPhone er zo uit:

Opgekuiste iPhone 1Opgekuiste iPhone 2

Wat een verademing is me dat seg. Niet eindeloos scrollen om appjes te vinden en weer meer tijd voor chaos op andere plaatsen :-).

En bij jou? Hou jij van een opgekuiste iPhone/smartphone? Of viert de chaos hoogtij? Btw mocht iemand vragen hebben over hoe je dit doet, leave a comment. Dan vul ik m’n post graag aan met die informatie!

Als soloreiziger naar New York

Over mijn reis naar New York heb ik zoveel te vertellen dat ik het onmogelijk in één blogbericht kan proppen. Jullie kunnen je sowieso aan eentje verwachten over de bezienswaardigheden. Daarnaast maak ik er als foodie nog een over m’n eet- en drinktips. Over Washington maak ik nog een aparte post. Die paar dagen daar kan ik wel kort samenvatten. Deze eerste post zal gaan over mijn ervaring als soloreiziger in New York.

Vertrokken met een bang hartje

Vlak voor ik vertrok, kreeg ik vaak te horen hoe dapper ik wel niet was. Wel ik kan je zeggen, ik ben met een bang hartje op dat vliegtuig gestapt. Ik was ook totaal niet bezig met de voorbereiding voor die reis, net omwille van die gezonde spanning. Ik wilde daar niet te veel bij nadenken, gewoon dat vliegtuig op en weg. Anderzijds zorgde dat weer voor extra spanning, want ik plan normaal alles goed op voorhand. En nu waren er enkel twee Airbnb’s geboekt (één voor New York, één voor Washington), een hotel voor de laatste nacht, een ticketje voor Wicked en een ticketje voor Bruno Mars.

Het leek soms of ik er helemaal geen zin in had. Op het vliegtuig liet ik het allemaal even bezinken. Het besef dat ik 2 dagen later mijn goeie vriend Bruno weer ging zien, liet het enthousiasme pieken. Iets geregeld hebben was dus goed :-).

Leven in de loft

En dan landde ik op JFK en volgde er nog een hele reis richting Brooklyn. Een Airtrain en een paar metro’s later stond ik in Bushwick. Een uur te vroeg, dus tijd voor een eerste (hipster)koffietje. Ik heb mij toen even zorgen gemaakt, want het leek mij niet de leukste buurt. Wat achteraf ook bevestigd werd door de gids van BENY. Ik kan echter alleen zeggen dat ik mij daar geen seconde onveilig gevoeld heb. En die Airbnb dat was zo’n aanrader. Ik was er helemaal zot van. Wanneer ik nog eens terugga, is dat direct mijn eerste keuze. Het hotel waar ik mijn laatste nacht doorbracht, was in vergelijking een ‘dump hole’. Veel duurder overigens, gewoon omdat het pal in het centrum lag.

Ik verbleef in de ‘Tree house kamer’ verder waren er nog 2 kamers in die loft. In eentje zat een meisje die er 6 maanden een stage deed. In de andere zat de eerste nachten een Turkse jongen waar ik eens een babbeltje mee gedaan heb en de volgende dagen een Canadees die ik weinig gezien heb. Buiten toen hij tot een kot in de nacht aan het skypen was met zijn lief of zijn moeder, daar ben ik nog steeds niet uit :-D. Het stoorde alleszins niet, want ik heb zelf weinig geslapen in ‘the city that never sleeps’. En sowieso sliep ik er toch met oordopjes en een slaapmasker.

Ik was verder blij dat ik koos voor een verblijf buiten de stad. Ik moet wel al eens bekomen van indrukken. Daardoor was ik wel 45 minuten onderweg met de L-train. Dat stuk L-train vond ik best fijn, rondkijken op de metro en verhalen ‘afluisteren’ is een meerwaarde. Wat echt niet leuk was, waren de werken aan de L-train. Waardoor hij ’s nachts en in het weekend niet reed. Je moet dan een bus nemen en daardoor ben je dus echt lang onderweg. Tijd die je nuttiger kan besteden. Die werken gaan nog even duren, dus hou er rekening mee als je de komende maanden nog naar NYC trekt en in Brooklyn wil verblijven. Waar dan ook.

Liefde op het tweede gezicht

Ik denk dat mijn verblijf in Brooklyn er ook toe bijgedragen heeft dat ik teruggekeerd ben met veel liefde voor NYC en veel zin om daar de komende jaren nog terecht te komen. Ik heb zelfs eventjes onderzocht of ik summer school kon doen aan Columbia. In het kader van The Bucket List, maar dat kost dus stukken van mensen. En aangezien ik als alleenstaande wel wat op m’n centjes ga moeten letten, zal dat niet voor de eerstkomende jaren zijn. Of reizen naar de States er de komende jaren nog snel gaat inzitten, weet ik ook niet. Maar ik zeg al 3 jaar dat ik waarschijnlijk voor enige tijd niet meer naar The States zal reizen. Daar doe ik dus geen uitspraken meer over :-). We zien dat wel. Voor 2019 zijn er voorlopig wel enkel Europese plannen.

Waarom ik het daar in 2011 maar niks vond, weet ik niet. Misschien waren het de omstandigheden? Te hoge verwachtingen? Ik heb dit keer gekozen voor een andere manier van reizen. Ik wilde wel de toeristische bezienswaardigheden afvinken en was op het einde zelfs een beetje gefrustreerd dat ik ze niet allemaal heb kunnen doen. Zo heb ik het MoMa en het Guggenheim niet vanbinnen gezien, wilde ik Yankee Stadium en Columbia nog eens graag een tweede keer bezichtigen. Om nog maar te zwijgen over de lijst van tips die mijn manager mij gaf en ik aan mij moest laten voorbijgaan.

Ik wilde echter ook inspiratie opdoen, genieten, tijd maken om een koffietje te drinken, nieuwe dingen doen zoals SoulCycle (daar wijd ik ook nog wel eens een sportpostje aan, zo jammer dat wij dat hier niet kennen). En dat heb ik ook ten volle gedaan. Dat het Moma en het Guggenheim daar dan voor zijn moeten wijken, is maar zo. Reden om nog eens terug te gaan!

En hoe was dat nu alleen reizen?

Dat viel zoveel beter mee dan gedacht. Wil ik dat dan nog keiveel doen? Als het moet wel ja. Er is een plan om volgend jaar naar Ibiza te gaan, maar er is misschien ook een muzikaal plan. Als dat plaatsvindt, dan is er mogelijk niet genoeg verlof meer om naar Ibiza te gaan (en ik heb best wel wat verlof bij OZ :-D). Dat is dan geen ramp, Ibiza verdwijnt niet. Als dat reisje Ibiza in 2019 volgt, zal dat volledig of grotendeels alleen zijn (het kan zijn dat een vriendin mij nog voor een weekendje achterna komt). Tenzij ik ondertussen de liefde van mijn leven tegenkom. Ik vind dat idee dankzij NYC helemaal niet erg meer. Dat was daarvoor wel het geval. Als NYC mijn enige soloreis blijkt te zijn, dan is dat echter ook wel goed nieuws, want dan ben ik terug ‘van het straat’. Win-win dus!

Het grote voordeel is dat je kan doen wat je wil. Toen ik op een nacht in Coyote Ugly belandde en pas om 4u in mijn bed lag, was het niet erg dat ik pas tegen de middag onder de levenden was. Het was zondag voor iets. Ik was trouwens al even wakker, maar dat wil niet zeggen dat ik mijn motor snel in gang kreeg :-). Maar net die tijd nemen om wakker te worden en het rustig aan doen, was fijn.

Ik plande elke dag helemaal zelf in, had leuke babbels aan de bars in restaurantjes. Zat op een avond uren op een bankje in Brooklyn Bridge Park met Night Prayer van Jasper Steverlinck op de achtergrond. Verwonderd te kijken naar het zicht op die glorieuze skyline. Bijna niet gelovende dat ik daar zat. Door mijn iPhone switch had ik trouwens amper muziek over (enkel wat je via iTunes hebt aangekocht blijft dan staan. Tot je terug kan connecteren met je laptop en die had ik niet bij). Maar Jasper zijn cd bleek ideale achtergrondmuziek.

Daarnaast had ik verwacht om tegen een muur aan te lopen, mezelf tegen te komen. Dat is niet gebeurd, maar er was wel één avond waar bepaalde gesprekken van de afgelopen maanden mij leken te achtervolgen. Als een cassette die bleef hangen. Een cassette vol slechte muziek dan nog! Die avond heb ik even de tijd genomen om wat WhatsApp berichtjes in te spreken voor een vriendin van me, dat hielp wel.

Mezelf leren kennen

Ik heb er ook veel over mezelf ontdekt. Ik dacht nl. altijd dat ik niet van New York hield omwille van die veelheid van indrukken, waar ik dus zo slecht lijk tegen te kunnen. Maar na 1 dag leefde ik opeens wel op het tempo van een New Yorker. En ik vond dat zowaar fijn. Zo erg dat ik daar in Washington even van moest afkicken en een paar dagen later in Mechelen opnieuw. Het leven leek ineens waanzinnig traag te gaan :-). Ik mis dat nu nog wel eens dat tempo.

Verder leerde ik dat ik best goed mijn plan kan trekken, dat de angst om ’s avonds alleen als vrouw langs donkere plekjes te gaan veel minder is. En dat ik als ik tegen die angst in ga mooie plekken kan ontdekken (zoals dat Brooklyn Bridge Park). Dat m’n Engels terug een stuk beter moet, maar het snel verbetert. Dat ik wel eens voor een New Yorker kan doorgaan …

De eerlijkheid gebied mij wel te zeggen dat er één momentje was waarop ik het niet fijn vond om alleen te zijn en dat was op de terugvlucht naar huis. Er zat een koppel rechts achter mij over hun reis te praten en ineens kreeg ik een flashback naar juni 2017. Toen zat ik op een terugvlucht van Atlanta naar huis in heel andere omstandigheden. Dat 2017 en begin 2018 daarna zo’n puinhoop werden, leek ineens onwerkelijk. Dat gevoel was gelukkig snel weer weg en maakte plaats voor herinneringen aan ‘a trip of a lifetime’.

The Bucket List: 40 voor 40!

Toen ik in 2015 terug begon te bloggen, zette ik mij al eens aan een Bucket List. Ik ging toen bijna 30 worden en dat waren toen 30 dingen die ik voor mijn 30ste wilde doen. Volgens mij was dat een Mission Impossible geweest in die korte tijd. De Ethan Hunt in mezelf is nooit ver weg, maar je moet realistisch zijn!

Door mijn huidige situatie denk ik tegenwoordig meer na over de dromen die ik nog wil verwezenlijken. Een post van Boston Baby bracht mij op het idee om ze uit te schrijven, waarvoor dank :-). Omdat ik 33 ben heb ik er 40 voor mijn 40ste verjaardag van gemaakt. 7 jaar is best nog wel wat tijd, al gaat het altijd veel te snel vind ik.

Er staan ook dromen tussen die ik op mijn 30ste had en die ik ondertussen verwezenlijkt heb. Het zijn soms kleine en soms grote dingen. Ik ga er trouwens niet van uit dat het mij allemaal gaat lukken, maar ik ga daar niet wakker van liggen. De tijd van mezelf zulke druk opleggen is voorbij!

  1. Leren crawl zwemmen
    Deze heb ik dus al verwezenlijkt. Ik kon helemaal niet goed zwemmen, ik zal nooit een topzwemmer worden, maar ik kan nu wel een goede crawl uitvoeren en ook mijn schoolslag is erop vooruitgegaan. En ja ik ben er trots op dat ik dit gedaan heb, want evident was dat echt niet!
  2. Lopen op het strand in LA
    Ook deze heb ik al uitgevoerd, vlak nadat ik 30 was geworden. Het was een droom sinds ik begon met lopen om terug te keren naar LA en daar op het strand te lopen (er ligt daar zo’n pad dus je loopt niet rechtstreeks op het zand). Het was enorm vermoeiend, want zelfs om 8u ’s morgens staat de zon daar pal op je hoofd. Worth every minute though!
  3. Mama worden
    Ik geef toe dat ik de laatste maanden twijfels heb of dit ooit nog gaat lukken. Alle hoop is nog niet verloren natuurlijk, maar het is een heikel punt momenteel.
  4. Zangles volgen
    Ik zing doodgraag, maar ik zing vals, niet zo vals als sommige kwatongen zouden durven beweren (serieus mannekes ik heb zo’n app waarmee je karaoke kan doen. Je kan daarna jezelf herbeluisteren. Het is ook niet zo erg ;-)). Maar ik zou dus wel eens zangles willen volgen. Het schijnt dat iedereen kan leren zingen, daarom niet heel goed. Dus The Voice van Vlaanderen zal ik wellicht nooit worden. Jammer :-D, maar geen doel op zich. Er is een concreet plan hoe ik die zangles zou kunnen volgen, maar meer zeg ik daar voorlopig niet over. To be continued … :-).
  5. Boek schrijven
    Ik kan schrijven dat weet ik van mezelf, maar hier loop ik nu al jaren op vast. Genoeg ideeën, maar dan weer niet goed genoeg om er een heel boek mee te vullen. Het kan momenteel twee richtingen uit. Of ik schrijf een fictieboek, als ik dus eindelijk dat verhaal vind waar ik meer dan 50 pagina’s mee kan vullen. Of het wordt een soort zelfhulpboek met een humoristische kwinkslag: How to survive a pile of shit (dibs op die titel). Ik kan daar ondertussen wel wat over zeggen ;-).
  6. Gaan eten in een driesterrenrestaurant
    Sinds augustus van dit jaar kan ik deze afchecken, want ik ging eten bij Hertog Jan in Zedelgem. Ik wilde dat nog doen voor ze gingen sluiten, ik vond het superlekker, maar ik heb zeker al even lekker gegeten in restaurants met één ster. Hoe dan ook kan ik het iedereen aanraden.
  7. Wicked zien in NYC
    Het ticket is gekocht. In oktober komt dit in orde! Ik ben een musicalliefhebber en NYC is de stad waar de oorspronkelijke productie van Wicked begon. Ik heb iets met musicals zien waar ze ooit begonnen!
  8. Triatlon afwerken
    De hoofdreden om te leren zwemmen. Je kan hier in Mechelen blijkbaar een Start to Triatlon doen. Dit jaar begonnen ze op 25 juni, maar toen zat ik emotioneel nog zo eronderdoor dat ik er geen zin in had. Ik wil echt eerst eens in open water trainen voor ik effectief een triatlon doe, maar ik hoop dat het in 2019 lukt. En voor alle duidelijkheid ik ga voor een kwartje of 1/8ste geen volledige of een halve!
  9. Naar Coachella gaan
    Behoeft dit meer uitleg? Ik ben zot van California en die line-up is altijd geweldig, voor 2019 is het al uitverkocht :-). Maar op een dag zit ik daar in de woestijn te genieten van de muziek.
  10. Studeren aan een Amerikaanse universiteit
    Dit was als tiener een droom, het is wegens de hoge kostprijs niet gelukt. Ik zal wellicht moeten kiezen tussen deze droom en een andere droom verder op de lijst. Misschien wordt het een zomercursus aan UCLA voor script writing of zo. Eigenlijk was Yale altijd de droom, maar op dit moment maakt het eigenlijk al niet meer uit waar het zal zijn :-).
  11. Het noorderlicht zien
    Is maar een vliegtuigticketje en een gezonde portie geluk verwijderd. Mijn BFF kan daar over meespreken :-). Dus op een dag lukt me dat wel.
  12. Gitaar leren spelen
    Er staat hier een klassieke gitaar op de bovenste verdieping. Ik heb die al járen. Ik kon ooit Satisfaction en Seven Nation Army spelen met tabs (op één snaar dus), maar ik wil akkoorden kunnen spelen. Al denk ik soms dat mijn handen daar te klein voor zijn (kan dat?). Ik wil het alleszins een kans geven.
  13. Fatsoenlijk eyeliner kunnen aanbrengen
    Ik kan dat dus niet en ik vind dat mooi. Liquid of potlood, ik heb al vanalles geprobeerd en het lukt me niet. Ik ben ervan overtuigd dat ik dat moet kunnen als ik maar genoeg oefen. Dus als iemand me hiermee kan helpen. Be my guest :-D.
  14. Mijn Spaans opfrissen en verbeteren.
    Hablo un pocito Español. Ik heb ooit 2 jaar Spaans gevolgd in avondschool en ik vind het jammer dat ik het sindsdien verwaarloosd heb. Ik wil er niet terug avondschool voor gaan volgen. Ik vond dat te saai. Maar ik wil het wel verbeteren en terug wat meer spreken. Ik kom er dan altijd op uit dat ik misschien maar eens een periode in Barcelona moet gaan wonen. Laat dat nu net niet de plaats zijn om Spaans te spreken :-D!
  15. Nog eens backstage belanden op (Rock) Werchter
    Ik heb daar jarenlang getapt. Ik mis die sfeer van ons team nog steeds en elke keer dat ik op de wei van Werchter beland, moet ik terug aan die tijd denken. Het hoeft echter niet meer om te tappen te zijn deze keer. Ik zal daar wel een cava’ke gaan drinken op mijn gemak :-).
  16. Lopen in Central Park
    Deze wordt ook afgevinkt binnen een paar weken, het moet!
  17. Naar Ibiza gaan
    Nog een reden om dat Spaans terug wat op te frissen. Ik wil naar Ibiza en neen ik ben geen party animal. Sowieso ga ik daar wel eens in een discotheek belanden, je kan toch niet maken om naar Ibiza te gaan en dat niet te doen? Maar dat is ook een prachtig eiland om te wandelen en te sporten. Dus why not?
  18. Beter leren koken
    Ik vond van mezelf dat ik niet zo goed kon koken, maar blijkbaar heb ik toch iets opgestoken van 9 jaar samen te leven met iemand die dat wel kon. Tot mijn grote verbazing kan ik ondertussen wel afkruiden. Toch is er nog ruimte voor verbetering. Dus ik ga me daar de komende 7 jaar mee bezighouden. Ik laat jullie achteraf wel weten of ik zelf vind dat het beter is :-).
  19. Een foto maken om de muur in mijn woonkamer te vullen
    In mijn woonkamer is er een grote witte muur, ideaal om een foto in canvas op te hangen. Ooit was het plan om hier een trouwfoto te hangen. Dit zal om voor de hand liggende redenen niet meer gebeuren. Ik hoop op een dag een foto te maken van een van mijn reizen die goed genoeg is om hier te hangen.
  20. Dansles volgen
    Ik wil dat echt eens graag doen, het liefst zou ik zoiets clip dance-achtig doen, maar bestaat dat überhaupt voor volwassenen die nog nooit in hun leven gedanst hebben? Volgens mij ben ik dan snel het kneusje van de klas. Salsa is ook nog een optie. Zoiets als Sterren op de Dansvloer (hoera dat komt binnenkort terug :-)) zou eigenlijk ideaal zijn voor mij, maar dan voor mensen die niet met hun kop op tv komen. Dit om te zien wat mij ligt. Kan ik zo’n soort training ergens volgen?
  21. Werken voor een groot mediabedrijf
    Hier zit ik al lang mee in mijn hoofd. Al héél lang blijkbaar. Ik vond onlangs een vriendenboekje terug waar dit mijn antwoord op de vraag ‘wat wil je later doen’, was. Meer bepaald stond er: achter de schermen werken bij tv. Dus laat het duidelijk zijn: neen, ik ga mij niet opgeven als vrijgezel voor Temptation Island, neen, zelfs na die zangles ga ik niet meedoen met The Voice, neen ook Boer zoekt vrouw is zelfs na die knappe Australiër van dit jaar geen optie :-D. Ik wil echt niet (meer) met mijn kop op tv komen. Ik vrees dat dat nl. al te laat is, zoek zelf maar uit wanneer en hoe dat ooit gebeurd is ;-)! Mogelijk wordt het de radio, lijkt me ook plezant. Het is trouwens deze droom waar ik naar refereerde bij de Amerikaanse universiteit. Ik denk dat het of/of zal zijn. En voor mijn collega’s bij OZ schrik krijgen. Ik wil jullie nog niet verlaten. Ik ben nog altijd gelukkig bij OZ. En dit zou eventueel een freelance projectje kunnen zijn ;-)!
  22. Yellowstone bezoeken
    Staat al lang op de verlanglijst, maar was 2x geen optie tijdens de roadtrip naar de Westkust.
  23. Leren (kite)surfen
    Dit wilde ik al lang eens doen. Onlangs kwam het ter sprake aan de zee. Sandra, als je dat kitesurfen gaat doen, neem me mee hè ;-)! Maar gewoon surfen mag ook. Vroeger durfde ik dat niet, want ik kon niet goed zwemmen. Da’s opgelost! Let’s do this shit!
  24. Een show van Cirque du Soleil bijwonen
    Ik zag ‘O’ in Las Vegas. Blijkbaar is dat al het summum dus moet ik nu niets meer zien ;-). Het was trouwens enorm indrukwekkend. Als je nog naar Vegas moet gaan, echt gaan kijken! Ik overweeg echter toch om volgend jaar naar Toruk te gaan. Bestie, zijn die tickets al besteld?
  25. Naar de Harry Potter Studio’s gaan in Londen
    Zijn naar het schijnt prachtig. Dus ik wil dat doen! Ik ben zot van Harry Potter en Londen is maar een treinritje verwijderd van België.
  26. Mij laten registreren als orgaandonor
    Deze heb ik heel lang uitgesteld omwille van dom bijgeloof. Morgen is het stadhuis van Mechelen (net zoals vele andere in Vlaanderen) speciaal open om dit in orde te brengen. In het kader van het programma Make Belgium Great Again. Ik heb het programma niet gezien, maar hoorde er via via van. Dus ik ga dat doen!
  27. Op een set staan
    Dat hangt samen met die droom om voor de media te werken. Al moet ik de koffie brengen, ik zou wel eens op een set van een film of een tv-programma willen staan. Eigenlijk is dat al gebeurd, want ik deed stage bij Studio 100 en stond toen op de set van Mega Mindy voor de persconferentie. Maar ik wil ook wel eens wat actie zien gebeuren terwijl ik op die set sta. En again, ik zal achter de camera’s rondlopen :-).
  28. Spacecake eten
    Bij voorkeur te verwezenlijken voor ik mama word. Een mens wil toch het goede voorbeeld geven nietwaar ;-)! Ik rook niet, heb dat ook nooit gedaan, dus een jointje is dan geen goeie optie, maar ik wil eens weten hoe dat voelt. Bon wie bakt er eens een cake’ske :-D?
  29. Gaan muurklimmen
    Ik heb heel lang hoogtevrees gehad, misschien heb ik het nog steeds. Dus ik blokkeerde vaak tijdens muurklimmen. Maar ik wil dat opnieuw proberen. Dat is blijkbaar wel niet zo evident, want je moet een klimbewijs hebben of dat met iemand gaan doen die dat al gedaan heeft. Dus als iemand me eens wil meenemen, laat het mij weten …
  30. Een match op een EK of WK bijwonen
    Ik ben zot van voetbal, echt zot … Ik heb dat de laatste jaren wat verwaarloosd, maar het schitterende WK van onze Duivels heeft toch wel wat losgeweekt. Dus ik wil wel nog eens een match live gaan zien.
  31. Bikram Yoga doen
    Ben al jaren benieuwd hoe dat is zo van die hot yoga. Hier in Mechelen heb ik echter nog geen plaats gevonden om dat te doen. Maar Antwerpen is blijkbaar wel een optie. Ik ga dat gewoon een keer proberen.
  32. Een pretparkreis naar Orlando maken
    Ik doe graag eens een pretparkske. Orlando is dan the place to be. Het is wel erg jammer, maar ik word meestal doodmisselijk in rollercoasters. Al heb ik dus in 2017 in de Crush Coaster gezeten zonder daar misselijk in te worden. Blijkbaar is dat een goed teken, want volgens mijn broers is dat niet de minste. Tijd voor een t-shirt: “I survived the Crush Coaster without throwing up!” Voor the HIMYM-fans trouwens: vomit-free since 2010! Maar toch dat heeft iets met reisziekte te maken en ik kan daar dus echt een hele dag van onder de voet zijn. Het zullen dus vooral de ‘baby-attracties’ worden, maar ook daar zijn er voldoende van! Disneyworld, Universal Studios en een hele hoop waterpretparken, here I come!
  33. Een les soulcycle volgen
    Spinning op soulmuziek, dit intrigeert me al sinds ik er van hoorde en blijkbaar kan je dat in NY per les volgen. Dus kans is groot dat ik daar beland. Ik doe trouwens graag aan spinning, maar hier in Mechelen is dat gekoppeld aan een fitnessabo. Als er iemand dus iets in de buurt weet waar je kan gaan spinnen zonder dat je moet gaan fitnessen, laat het mij weten. Ik heb een loopband, dus ik hoef echt geen fitnessabo!
  34. Meer ‘Ja’ zeggen op zotte dingen
    Dit is een dubbele, want soms zeg ik ook te snel ‘ja’. Het gaat dan meer om werkgerelateerde dingen waardoor m’n bakje overvol raakt en dat moet ik bewaken. Maar het is meer het idee dat achter ‘Yes’-man zit. Gewoon eens ‘ja’ zeggen op dingen waar je anders ‘neen’ zou op zeggen. Ik doe dat sowieso al meer dan vroeger en dat levert me alleen maar goede dingen op. Ik ga hier geen aantal op plakken, na 7 jaar zal ik je laten weten of het gelukt is.
  35. Gaan (ice)karten
    Ik ben nog nooit gaan karten en sinds ik van icekarten hoorde wil ik dat gewoon eigenlijk graag doen. Ik zoek alleen nog altijd iemand die mee wil gaan!
  36. De Tour de France live volgen van de eerste tot de laatste dag
    Eigenlijk wil ik dat liefst met Vive Le Vélo doen. Dan zou ik trouwens direct 3 dromen verwezenlijkt hebben ;-)! Ik heb vlak voor de zomer nog een poging gedaan via Twitter om mee te gaan. Dat is hopeloos gefaald. Ik wil het nog altijd doen, al is het als vrijwilliger. Dus als iemand de Karl kent, Marliese wil mee!!! Maar als dat niet lukt doe ik het wel op een andere manier.
  37. De halve marathon van Disneyland lopen
    Dit kan die van Parijs zijn, maar evenzeer die van Orlando of Anaheim. Een halve marathon lopen kan ik, da’s geen probleem. Die van Parijs valt ook altijd samen met Dwars door Mechelen, dus slechte timing Mickey :-D!
  38. Voetbal gaan kijken in Napels
    Zei er daar iemand Dries Mertens? Ik wil naar Napels, want de pizza is daar overheerlijk en als er te eten valt, ben ik er graag bij. De stad zelf is misschien heel vuil, maar er is ook de Amalfi-kust! En er is SSC Napoli. Er worden plannen gesmeed in die richting. Driesje in 2019 kom ik hopelijk jouw richting uit. En ik neem drie topwijven mee in mijn kielzog ;-)!
  39. Een serieus feestje geven als ik 40 word
    #hellyeah Ik ken een paar buren die dit graag zullen horen. En we gaan dat gewoon doen mannen en vrouwen. Hoe, wat, waar? Nog te bekijken! Bereid je maar voor dat het misschien ook een gemaskerd bal zou kunnen zijn. Dit had nl. ei zo na The Bucket List gehaald. Misschien een goeie om de 50 voor 50 mee te beginnen dan :-D!
  40. Wildcard: nog in te vullen 🙂
    De 40ste hou ik in navolging van Boston Baby vrij. Want wie weet wat wil ik nog doen de komende 7 jaar en dan kan dat ineens mee op de lijst.

Dus beste vrienden, familie, lezers, jullie weten er nu allemaal van en ‘networking makes the world go round’. Als er iemand mij kan helpen om iets hiervan in orde te brengen. Bel me, schrijf me, laat me vlug iets weten :-D. En als je je eigen Bucket List wil maken of al gemaakt hebt, zet dan zeker je link in de comments! Ik lees ze allemaal met veel plezier!

Meesterverteller

Ik zou je graag eens iets willen zeggen over een verteller, een meesterverteller. Zijn naam is Bart Peeters en hij zingt, presenteert en maakt soms al eens een humoristisch programma. Ik groeide ooit op met cassettetjes van Het Leugenpaleis die mijn papa in zijn auto afspeelde. Nonkel Van Grauwel, Clement Peerens, Cas Goossens … ze passeerden allemaal de revue. En Bart Peeters, dat was ook de man die Sinterklaas persoonlijk kende. De Liegende Doos en de Vliegende doos presenteerde en ons later het Peulengaleis gaf: “Da is jom!”

Hij was zanger bij The Radios en drummer bij CPeX. Tot hij last kreeg van zijn gehoor. Of was het Vettige Swa die in ‘den Thaise jail’ belandde? Wie zal het zeggen?

Gelachen en gehuild

Maar bovenal is hij de man die me met zijn muziek door een heel moeilijke periode hielp. Op 1 april 2016 stond er een optreden in het Depot in Leuven op het programma. Ik was dus naar zijn muziek aan het luisteren, toen ik te horen kreeg dat ik ziek was. ‘Wat nog komen zou’, schreef hij voor zijn overleden vader. Mij deed dat denken aan het kindje dat nooit zou komen. Ik heb m’n tranen vaak de vrije loop gelaten als ik dat nummer hoorde. Dat werkte erg therapeutisch. Andere nummers zoals Lepeltjesgewijs en Konijneneten toverden dan weer een lach op mijn gezicht.

Een jaar later was hij een van de artiesten in Liefde voor Muziek. Tijdens zijn aflevering heb ik tranen met tuiten gejankt. Ik denk dat het Koen Wauters was die hem erop wees dat elk liedje van hem een verhaal vertelt. En dat is het dus. Mooie en pure verhaaltjes vertellen, daar is hij een kei in.

Het is iets uitzonderlijks, het talent om iemand met woorden en muziek te raken in het binnenste van de ziel. Om iemand gelukkig te maken met je nummers. Om me door een van de moeilijkste periodes uit mijn leven te helpen, ben ik hem eeuwig dankbaar. Merci Bart!

 

 

Genezen van een gebroken hart!

Toen ik 18 was brak hij mijn hart. Ik was al 2 jaar stiekem verliefd en ik raapte al mijn moed bijeen om hem dat te zeggen. Op mail weliswaar, want ik was toen zo onzeker dat ik hem dat niet in zijn gezicht durfde zeggen. We waren gedurende die 2 jaar bovendien op vriendschappelijk gebied naar elkaar toegegroeid. Dus evident was het niet. Want wat geef je ervoor op? Ik was zijn type niet, zei hij. Ergens had ik trouwens moeten weten dat hij nog met zijn ex in zijn hoofd zat. Er volgden 5 jaren met veel ups and downs. Ruzie af en toe. Als één partij meer wil dan de andere, dan is dat altijd moeilijk.

Tot dat laatste jaar. Ik voelde dat zijn gedrag begon te veranderen, maar ik kon er de vinger niet op leggen. Iemand zei me: “Die is van gedachte veranderd.” Maar dat wilde ik niet geloven. En ik had er trouwens genoeg van. Op deze manier kwamen we geen meter verder. Dus zei ik hem dat ik afstand ging nemen. Erg bewust, ik wilde mij hier geen tweede keer in verliezen. “Doe dat niet”, zei hij me, “ik had een muurtje rond me gebouwd, maar dat is aan het wegbrokkelen.” Dus bleef ik, weliswaar met de gedachte dat dit altijd vriendschappelijk ging blijven. Tot hij me op 2 november 2008 wakker kuste. En dat was het dan dacht ik. Onze geschiedenis. Bumpy begonnen, verliefd, verloofd, getrouwd. “En ze leefden nog lang en gelukkig …” Wist ik veel dat hij bijna 10 jaar later mijn hart weer ging breken.

Daar stond ik dan in ons huis. Op 13 april 2018, te roepen dat we niet gingen scheiden. Dat dat geen optie was. Maar z’n woorden maalden verder en mijn ogen keken vragend. Ik wist niet eens van waar dit kwam. Ja, er was in december een vertrouwensbreuk geweest en we waren dat terug aan het opbouwen, maar hij verzekerde me dat hij met mij zijn leven wilde delen en dat hij dat kindje nog steeds wilde. En mijn emoties, die waren in die periode all over the place. Ik spoot hormonen, mijn papa was net gestorven, er was weer kanker in de familie geweest en wat later ondernam een naaste ook twee pogingen om uit het leven te stappen. Het was simpelweg té veel. Maar het kwam wel goed tussen ons. Want wij zagen elkaar graag. Wij waren een team.

In maart voelde ik dat hij afstand nam en vroeg ik hem dat op de man af. “Ik ben van niets meer zeker in mijn leven”, zei hij. “Ook niet meer van onze relatie.” Ik wist dat er iets in zijn hoofd maalde, maar tot dan toe had hij altijd gezegd dat volledig bij hem lag. Dat hij met zichzelf in de knoop zat.

Tot die 13de april dus. Hij was daarna weg voor een week, om dan op mijn vraag weer terug te komen. En als een leeuwin vocht ik ervoor. Een relatie geef je niet zomaar op vond ik. Geen 9 jaar die je samen hebt opgebouwd. Geen 25 jaar elkaar kennen. Geen 17 jaar als beste vrienden. Je vecht en je vecht … Maar hij vocht niet meer.

Hier geraak ik nooit over, dacht ik. Hij is de liefde van mijn leven. Op een bepaald moment was de grens voor mij echter ook bereikt. En ebde de liefde weg. April en mei beleefde ik grotendeels in een waas. Vraag me wat ik in die periode allemaal gedaan heb en op een paar dingen na, zal ik je het antwoord waarschijnlijk moeten schuldig blijven. Meteen ook de reden waarom ik hier heel lang niet schreef. Ik kreeg gewoon niets gezegd. Het leek me overigens geen goed idee. Ik was verslagen. Alsof ik net de uppercut der tegenslagen had gekregen. Ik kon trouwens niet genieten van het mooie weer in april/mei. Dat zegt veel, want ik ben echt een zomermens.

Maar ergens in juni op een wei met Bruno Mars op de achtergrond (of eerder voorgrond) was er een shift. Was het omdat ik mij echt aan het amuseren was, voor het eerst in al die maanden? Was het omdat het WK net begonnen was en ik zot ben van voetbal? Was het omdat het besef kwam dat er nog andere mannen geschikt zouden kunnen zijn voor mij? En misschien op dit moment zelfs beter geschikt? Wie zal het zeggen?

Die shift is er gekomen en die is gebleven. 1,5 week geleden is hij alleen gaan wonen. En de rust in mijn hoofd is sindsdien weergekeerd. Ik wilde eerst principieel geen scheiding tekenen, omdat ik dus vind dat je ervoor vecht. Maar vorige week heb ik besloten dat ik daar geen stap verder mee raak. En ik moet voort. Aan principes vasthouden heeft geen nut als dat je tegenhoudt in het leven. Om het met de woorden uit de musical Wicked te zeggen, die ik binnenkort hopelijk ga zien in NYC:

Too long I’ve been afraid of losing love I guess I’ve lost
Well if that’s love it comes at much too high a cost.

Het is goed geweest. Ik wil hier voor alle duidelijkheid niet natrappen. Eerder uitleggen waarom het hier zo stil bleef en waarom ik hier niet meer over ons zal spreken. Het is zijn keuze. Een keuze die ik niet snap en nooit zal snappen. Een keuze waarover ik mijn eigen mening heb. Maar misschien heb ik wel ongelijk. Dat zal de toekomst moeten uitwijzen …

Ik begin opnieuw. Da’s hard, maar ik ben niet de persoon om bij de pakken te blijven zitten. Gelukkig maar, want deze bloedhete zomer van 2018 is echt voor mij gemaakt. En dus leef ik, elke dag en tegen 100 per uur! Want je krijgt er maar eentje, van dit leven of #yolo, zo je het wil. Ik hoop wel dat het nu keert, dat geluk van mij, want na 2,5 jaar is de emmer wel vol. Fingers crossed :-).

 

 

Keuzestress

Je leven bestaat uit keuzes. En kiezen is verliezen, zeggen ze wel eens. Mensen die me kennen, weten dat ik makkelijk knopen doorhak en dat ik nogal een willetje heb. Dat ook. Ik heb al eens gehoord dat ik vaak krijg wat ik wil. Of dat in 2018 zo zal zijn, zal de toekomst moeten uitwijzen.

Maar m’n huidige situatie (ik vertel daar later wel eens meer over) zorgt er ineens voor dat ik twijfel over de keuzes die ik maak.

En dan sta je voor een dilemma dat eigenlijk gewoon een first world problem is. Ga ik in oktober alleen op reis naar NY en Washington DC? En ga ik daar nog eens naar Bruno Mars kijken? Ik heb deze zomer nl. al veel optredens gezien en den Bruno was van het beste wat ik tot nu toe zag (de zomer is natuurlijk nog niet voorbij). En vorige week ontdekte ik dat hij in Brooklyn optreedt in de periode dat ik plande naar NY te gaan.

Of doe ik een Joker-reis naar Thailand-Laos en Cambodja? Een reis waarvoor een vriendin van me al heeft ingetekend. The struggle is real!

Sowieso zal er een keuze moeten gemaakt worden en lang heb ik niet meer. En kiezen is dus verliezen. Maar ook iets winnen in dit geval: ervaring, reizen, geluk … ik moet misschien maar niet te veel zagen ;-).

Dit was Rock Werchter 2018!

Voor het eerst in 4 jaar begaf ik mij weer naar de heilige wei. Voor het eerst in mijn leven vier dagen zonder dat ik zelf tot de crew behoorde. Toch een beetje een raar gevoel en met de vraag in mijn achterhoofd of ik dat nog wel aankon. Het antwoord op deze vraag is: “Ja, dat viel allemaal goed mee :-D!” Verder bestond Rock Werchter 2018 uit:

  • 112 km met de fiets heen en weer vanuit Nieuwrode.
  • 360 minuten met de wagen. Van Mechelen naar Nieuwrode en terug!
  • 34 gekochte bonnekes + 2 gratis gekregen.
  • Liters water en een paar cavakes.
  • 2 frietjes met mayonaise met curryworst met ketchup bij, een pita met andalouse en een falafel met andalouse, miniloempia’s, een froyo en wafel.
  • Yoghurt met granola en fruit als ontbijt om de boel in balans te houden.
  • Een geleende rugzak van mijn broer, want die van mij is te groot in tijden van vandaag.
  • Een platte band nog voor het festival begon, deskundig gemaakt door de papa van mijn beste vriendin.
  • Flowers (Brandon) and cake op vrijdag.
  • 100 keer doodgaan tijdens Brazilië-België.
  • Collectieve extase na Brazilië-België.
  • Braaaaaaaaaaaaasil, lalalalaala, Braaaasil!
  • Carnaval de Paris op vrijdagnacht.
  • Cookies and jam op zaterdag.
  • 3 koffies thuis om mezelf terug op te laden.
  • Luchtzitzakken opvullen like a boss. Belgium’s Got Talent here I come. Die van mij kwam helaas wel uit de Lidl en liep snel leeg. Vandaag werd er dus een Seat Zac aangeschaft. Voor zij die het nog moeten doen, ga direct voor zo’n Seat Zac of als je er veel geld voor over hebt een Lamzac van Fatboy. Beter kwaliteit! Makkelijker te vullen ook. Iemand trouwens mijn airlounge van de Lidl nog hebben?
  • Een ‘Face-lift’ bij Q2. Het was de laatste dag en ik dacht: ik doe ne keer zot :-D.
  • Shizzle Le Sauvage, The Vaccines, Anne-Marie, The Script, QOTSA, Triggerfinger ft. Mirko, het laatste deel van Gorillaz, The Kooks, België-Brazilië (en daardoor geen Snow Patrol en Franz Ferdinand), een klein stukje Anderson Paak, The Killers, Stereophonics, Faces On TV, een klein stukje MGMT, Gunther D., Jack White, Pearl Jam, een stukje Eels, een groot deel David Byrne, Noel Gallagher’s High Flying Birds, Nick Cave and The Bad Seeds, een stukje Parov Stellar en Arctic Monkeys.
  • Beseffen dat groepen die vanaf 14/15u optreden een verloren zaak zijn: sorry daarvoor Air Traffic, Emma Bale, Novastar en op zondag ook Kaleo en George Ezra (beiden om 15u45 gepland).
  • Veel gelachen met de beste vriendin.
  • Doen we hopelijk volgend jaar opnieuw …

Somebody Told Me – The Killers

 

Comeback

Het is al even geleden sinds ik hier de laatste keer iets postte. De dood van mijn vader was de zoveelste tegenslag in een hele resem tegenslagen en het heeft me tijd gekost om dit te verwerken.

Bovendien werden er een aantal veranderingen aangekondigd op het werk en ook dit was niet wat ik gehoopt had. Ik heb mezelf dus de nodige tijd gegeven om tot rust te komen. Maar ik werk aan comeback :-D!

Ben ik door de radiostilte lezers verloren? Wellicht! Heeft het net iets te lang geduurd? Ja. Soms is tijd en rust echter alles wat een mens nodig heeft.

Alleszins, zij die het nog de moeite vinden om hier af en toe mee te komen lezen. Jullie lezen snel meer van mij!