Ticket uit de loterij

Eergisteren keek ik naar All you need is Jani. Normaal zijn de verhalen van deze vrouwen ver-van-mijn-bed-shows, maar de aflevering met Karolien was pijnlijk herkenbaar. In het introfilmpje vertelde Karolien dat ze op haar 25ste nog nooit eerder een relatie had gehad, laat staan iemand gekust. Karolien was nochtans een knappe madame, geen ‘babe’, maar hoe weinig mensen zijn dat wel? Het ontbrak haar vooral aan zelfvertrouwen, door de jaren heen was ze steeds minder gaan geloven dat een relatie voor haar was weggelegd en had ze het eigenlijk bijna opgegeven. En dat terwijl je op je 25ste nog een heel leven voor je hebt. Jani was echt verbouwereerd, maar zocht samen met haar naar een manier om haar zelfvertrouwen terug te winnen en haar wat dates te bezorgen.

Ik begreep het verhaal van Karolien enorm goed. Tot mijn 23ste was ik ook single. En aangezien ik niet de behoefte had om op café jongens te gaan kussen die ik nog maar tien minuten kende, was dat op dat punt ook nog niet gebeurd. Ik schaamde mij daar in die periode diep om. Zelfs nu draai ik er vaak in een bocht om heen als mensen me vragen naar mijn relaties voor Tim. Wel ik beken het hier en nu, die zijn onbestaande. Het probleem was bij mij vooral dat ik niet snel gevoelens heb voor iemand. Ik moet iemand eerst leren kennen, vrienden worden voor ik er verliefd op kan worden. Liefde op het eerste gezicht dat overkwam mij niet. Als je dan gevoelens hebt voor iemand waar je tevens ook bevriend mee bent, is het nog veel moeilijker om de eerste stap te zetten. Want wie weet speel je die vriendschap wel kwijt. En zelfs dan nog overkwam het mij niet vaak. Soms kreeg ik wel eens het verwijt dat ik geen kansen wilde nemen of dat ik er mij niet voor openstelde (“ze gaan ook niet aan je deur komen kloppen hè”). Of als er dan iemand gevoelens voor mij had en dat was niet wederzijds, dan werd er bijna letterlijk gezegd: “zou je dat toch niet eens een kans geven?” Alsof mijn eisen veel te hoog lagen. Wel daar weigerde ik aan mee te doen. Een relatie aangaan gewoon om iemand te hebben, dat zou niet eerlijk geweest zijn tegenover die mannen en nog minder tegenover mezelf.

Bovendien had ik op mijn 16de een serieuze boon voor mijn huidig lief. Hij is zes jaar ouder dan mij dus dat was toen niet evident. Het heeft nog twee jaar geduurd voor ik hem dat durfde vertellen (en dan nog op mail, bangerik die ik ben). En daarna heeft het nog vijf jaar geduurd voor hij dezelfde gevoelens had. Hoewel ik dat niet wilde, ben ik diep vanbinnen altijd op hem blijven wachten. Dit heeft in mijn geval dus goed uitgepakt, maar ik besef maar al te goed dat het heel anders had kunnen uitdraaien.

Toen ik Karolien woensdag op televisie heel open haar verhaal zag doen, vroeg ik mij af waarom ik mij hier eigenlijk nog steeds zo over schaamde. Zonder blikken of blozen vertelde ze tegen haar eerste date dat ze nog nooit een vriend had gehad, toen die ernaar vroeg. Ik vond dit echt sterk van haar. Ik vreesde namelijk dat ik hierdoor uitgelachen zou worden. Karoliens date was wel wat verbaasd, maar lachen deed hij allerminst. Nu had dat misschien ook wel wat met het programma te maken, want daags nadien zag ik enkele reacties op de Facebook van HLN die veel minder mild waren voor Karolien. Onterecht als je het mij vraagt en het zegt veel over die mensen.

Verder had ik ook schrik voor een ander soort oordeel dat ik vaak hoor vallen. Sommige personen reageren heel verbaasd ten opzichte van mensen die nog maar één lief gehad hebben in hun leven. Zeker als dat hun jeugdlief is, waar ze al sinds hun 14de/16de mee samen zijn. Dan krijg je van die verhalen dat het toch raar is zo van die mensen, dat die op hun 20ste al in een sleur zitten en dat die veel te weinig geproefd hebben van het leven. Soms is dat waar, sommige van die koppels zitten inderdaad op zeer jonge leeftijd al in een sleur. Anderen hebben daar dan weer totaal geen last van. Ik heb vrienden die nu niet meer met hun lief van tijdens de middelbare school zouden kunnen samen zijn, omdat ze beiden heel andere mensen zijn geworden. Maar als je jeugdlief nu de liefde van je leven blijkt te zijn, dan heeft het toch geen nut om nog wat andere relaties aan te gaan gewoon omdat dat zo hoort, omdat je toch eens verschillende dingen moet geprobeerd hebben?

Mijn situatie was nu iets anders, maar ik heb echt niet het gevoel dat ik iets gemist heb. Uiteraard had ik als tiener ook wel graag een liefje gehad, maar dat is niet gebeurd en ik ben er vandaag de dag niet minder gelukkig door. Toen in die tijd was dat soms zwaar, maar daar raak je wel doorheen. En dat gevoel dat Karolien had dat het haar nooit meer ging lukken, dat heb ik ook vaak gehad. Als je daar als buitenstaander naar kijkt dan lijkt het inderdaad surreëel dat iemand op haar 25ste denkt dat ze nooit meer iemand gaat vinden. Dat is omdat je er op dat punt niet meer rationeel naar kan kijken. Jani beschreef het als: “Karolien, een relatie dat zou voor jou dus een ticket uit de loterij zijn.” Dat is inderdaad exact hoe het voelt als het dan toch lukt, als een ticket uit de loterij. En mijn lief is een serieuze Euromillions dat kan ik je wel vertellen :-).

Na het zien van de aflevering heb ik besloten er mij niet meer over te schamen en dit stuk te schrijven. Mensen mogen er gerust hun mening over hebben, maar dat raakt m’n koude kleren niet. En Karolien, ik wens je snel je ticketje uit de loterij toe!

3 thoughts on “Ticket uit de loterij

  1. Ik heb het ook gezien, vond het een hele mooie aflevering. Soms moet je echt geluk hebben in het leven, en toeval is vaak echt nodig om iemand te leren kennen. En wie zegt dan nog dat je binnen 10 jaar nog steeds samen bent, je bent het nooit echt zeker, maar wie niet waagt niet wint! En de Facebook van HLN….echt…kijk er niet naar 😀

  2. Ik heb de aflevering ook gezien, en herkende me ook (deels) in Karolien. Ik leerde het lief op mijn 21ste kennen en dat was meteen ook mijn eerste kus. Tegen die tijd hadden mijn vriendinnen al minstens 3 vriendjes versleten en waren ze er al helemaal aan gewend dat ik single was,. Hoe vaak heb ik diezelfde clichédingen niet horen zeggen… aaargh. Ik vond het gedurende al die jaren (een stuk of 8 dus) afschuwelijk om daarover te praten, enig zelfvertrouwen was onbestaande bij mij, maar kom, het is ook goed afgelopen, en eerlijk, omdat hij een move maakte, anders was er niks gebeurd en was ik nu misschien nog steeds maagd, want op mannen afstappen, ik zou het nog steeds niet durven.
    Dus chapeau voor Karolien, en ik hoop dat ze snel haar lotje vindt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *