Blogbrunch 2.0

In maart ging ik naar mijn eerste blogbrunch van #boostyourpositivity. Dat viel zoals jullie toen konden lezen supergoed mee. Vandaag was het tijd voor deel 2!

Het moet zijn dat ik voor zo’n evenement toch wel een gezonde spanning voel, want alweer sliep ik heel onrustig. Om 9.45u zat ik klaar op de trein om richting Gent te trekken. De zin was groot en het kon niet rap genoeg gaan. Aangekomen in Gent-Dampoort moest ik nog eventjes de weg zoeken naar zaal Lux. Thank God voor iPhones met gps, want ik wandelde totaal de verkeerde richting uit, maar had dit door de iPhone ook snel in het snuitje.

Alleen binnen gaan was even vreemd, maar al snel zag ik een bekend gezicht, Liese. Ik leerde haar blog tijdens de eerste actie kennen, maar in maart liepen we elkaar mis. Dit keer had ik op haar Instagram gezien dat ik op haar lijstje terecht was gekomen van mensen die ze wel eens wilde spreken. Altijd leuk :-). In het groepje waar ze bijstond ‘herkende’ ik verder nog Renilde en Tiny. Er werd al een eerste kort babbeltje geslagen, maar ik was duidelijk nog niet in mijn ritme. Dus Liese, ik hoop dat het geen teleurstelling was en we moeten dat zeker nog eens overdoen.

Daarna raakte ik aan de praat met Sylvie. Haar blog volgde ik nog niet, maar nu dus wel :-). Ze is een loopster net als ik, dus stof genoeg om over te praten. Ze kampte blijkbaar met een blessure. Iets wat mij niet onbekend is, dus Sylvie I feel your pain. Hopelijk komt er snel beterschap. Ondertussen kwam ik ook een hoogzwangere Romina tegen. Met een button voor haar en ‘Frankie’. Erg benieuwd wat de echte naam van haar dochter zal blijken te zijn, rond Kerstmis zouden we dat te weten moeten komen.

Na een kort intermezzo van Lies en Kelly konden we aan de brunch beginnen.

2015-12-13 11.44.09

Ik zat aan een tafeltje met Elke en Sabrina. Twee toffe dames die ik zo wat beter leerde kennen. Ergens halverwege sloot Lieve van Danone ook nog eventjes aan bij het gesprek. Ze wilde onder meer weten hoe de actie bevallen was en of we nog leuke ideetjes hadden.

2015-12-13 12.06.05

Bij het dessert kwam ik ook nog Claire, die ik nog kende van de vorige brunch, Heidi en Lies tegen.

Het was een superleuke middag, met heel wat topdames. En ik ging opnieuw naar huis met een goedgevulde zak vol yoghurtjes. Danone mag zeker gelijkaardige initiatieven doen volgend jaar. De gedachte alleen maakt mij al spontaan goedgezind.

2015-12-13 16.26.46-2

Deze brunch werd georganiseerd door Danone en WalkieTalkie in het kader van #boostyourpositivity van Activia. De website vind je hier. Bedankt Danone, Walkietalkie, Lies en Kelly voor het tweede deel van deze leuke actie.

Mijn lijf en ik

Het nieuwe thema van #boostyourpositivity is my body. Ik denk dat ik heelder boeken kan schrijven over m’n lijf en het is voor mij ook een gevoelig punt. Niet omwille van complexen, die heb ik wel, maar ik ben anderzijds ook heel tevreden met mijn lijf. Wel omwille van de zaken die slanke vrouwen de laatste jaren naar hun kop gegooid krijgen. Want ja blijkbaar zijn wij geen echte vrouwen of zijn wij een hoop botten bij elkaar en hebben mannen liever een stuk vlees. Of weet ik nog wat allemaal!

Ik heb zelf geen problemen met verschillende maten en gewichten. We moeten er toch allemaal zijn vind ik. En ‘curvy’ kan best mooi zijn. Ik heb trouwens nog wel wat ‘curves’. Ik weet ook dat overgewicht niet altijd een keuze is. Je weet niet welk verhaal daar achter schuil gaat, misschien heeft die persoon wel een schildklierprobleem of een andere medische aandoening. Of is het voor een stuk genetisch bepaald. Ik heb genoeg mensen in mijn omgeving tot in den treure weten diëten en/of sporten zonder succes. Ik veroordeel op dat gebied dan ook niemand.

Waar ik wel problemen mee heb, zijn de verwijten van hierboven. Zeker wetende dat er ook heel wat mensen zijn die vooral klagen over hun gewicht, maar er niets aan doen. En ja tot een paar jaar geleden was ik zelf zo iemand. Ik ben een emo-eter en dat zal wellicht nooit veranderen ;-). In het middelbaar was ik enorm slank, ik had niets vrouwelijke vormen, zat ik niet goed in mijn vel, was klein, had mijn haar heel kort geknipt, droeg heel wijde kleding en zag er daardoor uit als en jongen (ik heb ooit letterlijk mensen zich achter mijn rug fluisterend horen afvragen of ik nu wel een jongen of een meisje was). De reden hiervoor zijn uiteenlopend, maar daar ga ik hier niet verder over uitweiden. Op mijn 16de kreeg ik een groeischeut en begon mijn lichaam ook wel wat te veranderen. Al bleef ik slank. Ik had vriendinnen die jaloers waren dat ik vanalles en nog wat kon binnensteken, geen klop van sport moest doen en toch altijd op hetzelfde gewicht bleef. Aan het eerste jaar van mijn universitaire studies kreeg ik op het medisch onderzoek zelfs te horen dat mijn gewicht oké was, maar dat het zeker niet minder moest worden.

Na mijn studies volgden een aantal jaren onregelmatig werk als journalist, veel te veel McDonalds, twee maanden op de zetel door klierkoorts en veel snoepen uit verveling. Ja op den duur was ik 10 kg zwaarder. En zagen dat ik daarover deed, want ik had vetrollen waar ik niet gelukkig mee was. Mijn man vond dat ik er nog steeds goed uitzag en qua BMI zat alles eigenlijk nog wel goed. Maar ik werd er niet blijer om. Op een bepaald moment vond ik het nodig om het roer om te gooien en begon ik te ‘diëten’. Lees: ’s morgens cracotten met light confituur, ’s middags ook iets licht, zeker niet snoepen tussendoor en ’s avonds dan uitgehongerd mezelf overeten. Tussendoor probeerde ik ook wat fitness, maar dat was duidelijk niets voor mij. En ik mezelf maar afvragen waarom dat niet lukte, tot de confituur zowat mijn oren uitkwam. Ik had er mezelf bij neergelegd, ik zou 10 kg dikker blijven. Dit was het dan.

Ik met tien kilo meer, 5 jaar geleden in de Dominicaanse. En ja zit ook niet bepaald fix, dat doet er geen goed aan, maar de rolletjes waren ook (in mindere mate) aanwezig als ik rechtstond.

Ik met tien kilo meer, 5 jaar geleden in de Dominicaanse. En ja zit ook niet bepaald fiks. Dat doet er geen goed aan, maar de rolletjes waren ook (in mindere mate) aanwezig als ik rechtstond. Voor hoe mijn buik er nu uitziet, kan je terecht op mijn instagram :-).

Start2Run

Tot ik besloot te gaan lopen om iets aan mijn conditie te doen. Eerst werden er deftige loopschoenen aangeschaft, ik volgde de Podcasts van Evy, want deze fantastische app bestond toen nog niet (een beetje reclame voor m’n werkgever mag ook wel ;-)). Ik liet mij testen bij de Fitbus, schafte mij een hartslagmeter aan en weg waren we. In het begin veranderde dat niets aan m’n gewicht, maar ik voelde mij wel beter en uiteindelijk was ik er ook niet mee begonnen om af te vallen. Toen ik de 5 km voorbij was en ook stilletjesaan wat evenwichtiger begon te eten, zag ik mijn gewicht gestaag zakken op de weegschaal. Mijn doelgewicht (-7 kilo) kwam stilletjesaan in zicht. Meer zelfs, een paar maanden later zat ik terug op mijn gewicht van tijdens mijn studententijd.

In het trouwkleed dat ik drie jaar geleden wsl niet had durven/kunnen dragen!

In het trouwkleed dat ik drie jaar geleden wsl niet had durven/kunnen dragen!

Je kan je bijna niet voorstellen wat een effect dat op mij had. Ineens vond ik veel kledij die mij goed zat, ik keek ook met plezier terug in de spiegel. Mijn borsten werden wel wat kleiner en eerst vond ik dat jammer, maar daarna bleek de ‘schade’ nogal mee te vallen. Gewoon een maatje minder in mijn rug. 3 jaar later zit ik nog steeds op hetzelfde gewicht (give or take, want het schommelt wel eens met een kilo). En als ik op de weegschaal nog maar zie dat ik op +2 kilo kom, schiet in actie. Je kan dat verkeerd vinden of oppervlakkig, maar ik wil gewoon niet meer terug naar die + 10 kilo.  Die komen er heus niet van de ene dag op de andere bij. Ik hoop op dit gewicht te kunnen blijven, al is daar natuurlijk geen garantie voor. Ik heb nog geen kinderen, dus ik weet niet wat dat met m’n lichaam zal doen. Mijn moeder heeft wel nog steeds hetzelfde figuur als ik, nadat ze drie kinderen gekregen heeft. Ik hoop dat dat een beetje genetisch is :-).

Maar ook ik kreeg dit dus heus niet in de schoot geworpen, ik loop nog minstens 2 keer per week. Sinds kort doe ik op donderdagmiddag ook Pilates op het werk (al stopt de reeks nu even). Ik zou graag terug op drie keer week raken, maar ik kamp met wat najaarsmoeheid en lage bloeddruk. Ik heb bloed laten nemen bij de dokter, hopelijk is het op te lossen met wat b12 of ijzer (wat ik meestal te kort heb als ik moe ben). Als ik zou stoppen met lopen, dagelijks in mijn zetel zou ploffen met wat snoep of chips (niet dat ik nooit snoep, verre van) dan komen die kilo’s er terug bij. Daar ben ik zeker van. Dus ik vind niet dat ik (en alle slanke vrouwen met mij) het verdienen om botten of geraamtes genoemd te worden. Laat staan geen echte vrouwen. Ik vind het belangrijk dat je je goed in je vel voelt en dat was bij mij met 10 kilo meer niet het geval. Ik ken ook vrouwen die er alles aan moeten doen om bij te komen en waarbij dat niet lukt, die help je ook niet vooruit met zulke commentaar.

Laat ons gewoon stoppen met ‘bodyshamen’. Of dat nu om slanke vrouwen of om vrouwen met een maatje meer gaat! Iedereen is wie hij of zij is. En iedereen heeft zijn of haar complexen. Wat dat bij mij is? De cellulitis op mijn billen of het feit dat mijn onderbenen altijd melkflessen wit blijven (only god knows why ;-)). En zo kan ik nog wel wat dingen opnoemen. Maar algemeen voel ik me goed in m’n vel! En ik hoop hetzelfde voor jou beste lezer ;-).

Mijn eeuwig witte onderbenen!

Mijn eeuwig witte onderbenen!

Deze post werd geschreven in het kader van #boostyourpositivity van Activia. De website vind je hier.

Mijn ontbijt

Het ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag, wordt wel eens gezegd. Een gezegde zegt ook dat je moet ontbijten als een keizer, lunchen als een koning en dineren als een bedelaar. Dat is mij dus nooit gelukt. Het avondmaal is ‘the highlight of my day’. Ik eet nl. doodgraag patatjes met een stukje vlees en groenten of pasta met groentjes of met een saus. Vaak kijk ik al van ’s morgens uit naar het avondeten, omdat we met een weekmenu werken weet ik nl. perfect wat dat zal zijn. Er zijn periodes in mijn leven geweest waar ik zowel ’s middags als ’s avonds ‘warm’ at (in de zin van een avondmaal, ik eet nu vaak soep en technisch gezien is dat ook warm natuurlijk). Gewoon omdat ik dat zo lekker vond. Ik ben nooit echt fan geweest van boterhammen met beleg. Helaas verdraagt mijn maag geen rauwkost en ook heel weinig fruit. Dus is het niet zo makkelijk om boterhammen dan van de menu te schrappen. Gecombineerd met zaken zoals soep en een eitje vind ik ze trouwens wel lekker. Ik ben gewoon geen kaas of ham eter (tenzij het op een croque monsieur is :-)).

Door het probleem met mijn maag heb ik heel lang gezocht naar een geschikt ontbijt dat ik ook lekker vind. Met de jaren is dat volle platte kaas met kandijsuiker geworden en een paar boterhammetjes. Is dat gezond? Neen wellicht niet, want het is volle platte kaas en ik doe er best wel wat suiker bij. Maar ik verteer het goed en dat is het belangrijkste. Soms gebeurt het zelfs dat ik me ’s morgens niet zo goed voel, platte kaas eet en mij een paar uur later beter voel. Wordt dat dan niet saai, zullen sommige mensen zich afvragen. Wel mijn platte kaas en ik wij hebben het goed samen. Zo goed dat ik hem na een 2-tal jaar nog steeds niet beu ben en zolang dat niet gebeurt, blijf ik het eten. Er was een tijd dat ik enkel zweedse broodjes met confituur at, in de hoop wat af te vallen. Dat lukte niet en na een half jaar kwam de confituur mijn oren uit. Ik heb mij toen voorgenomen nooit nog iets tegen mijn goesting te eten. De dag dat ik platte kaas moe ben, stop ik er dus ook mee, maar voorlopig is dat allemaal nog dik oké :-). Ik vermoed dat er veel mensen ook elke dag een boterham met confituur eten of met choco. Zolang je het maar lekker vindt, denk ik dan.
2015-09-30 07.14.44Koffie drink ik niet ’s morgens. Tot voor kort vond ik dat totaal niet lekker, tot ik de zoetere varianten ontdekte. Maar mijn maag vindt dat nog altijd niet oké. Ik kreeg al eens de vraag hoe ik dan wakker word? Sloten water :-). Na het ontbijt is dat eigenlijk niet zo lekker, maar de rest van de dag valt dat best mee en vroeg of laat word je ook wel wakker hoor.

In het weekend ontbijt ik meestal niet, rond 9u word ik wakker en begin ik wat te lezen op FB, WordPress, Instagram (foto’s kijken in dat geval) of ik ga naar beneden en lees de krant of het bijbehorend magazine. Soms ga ik al eens lopen (op mijn nuchter maag ja, dat kan heus geen kwaad) en tegen dat ik goed en wel klaar ben, is het middag en dan eet ik iets lekkers: een eitje, een koffiekoek, wat toast met een slaatje (tonijnsla, krabsla en dergelijke …) Ik weet dat het ontbijt overslaan niet gezond is, maar hey het werkt voor mij en dat is het belangrijkste.

En jij hoe ontbijt jij?

Deze post werd geschreven in het kader van #boostyourpositivity van Activia. De website vind je hier.

Mijn ochtend

2015-02-17 08.17.19-2In februari deed ik mee aan de Boost Your Positivity-actie van Danone/Activia. Dat is me toen goed bevallen en dus heb ik me meteen voor de tweede editie ingeschreven. De komende twee weken wordt er vooral gepraat over ochtenden en de daarbij horende rituelen. Dus deel ik ook de mijne graag met jou.

Ik ben geen ochtendmens en dat zal ik wellicht nooit worden, maar met de jaren wordt de hekel die ik heb aan de ochtend gelukkig wel een beetje kleiner. In mijn tienerjaren was ik echt met geen stokken uit mijn bed te krijgen. Snoozen en zo lang mogelijk blijven liggen dat was mijn ritueel. Tijdens mijn studentenjaren in Leuven ging dat zelfs zover dat ik als ontbijt Prince Start-koekjes in mijn bed at, om toch maar wat langer te blijven liggen (gezond is anders natuurlijk). De laatste jaren heb ik echter ondervonden dat dat snoozen mij geen goed doet. Je wordt daar echt niet wakkerder van. Dus gaat de wekker nu om 6.55u en die blijft ook opstaan tot 07.05. Ik luister nog even wat muziek + het nieuws en dan kom ik uit m’n bed. Tot voor kort was dat het uur waarop Tim opstond en bleef ik nog tot 07.30u liggen, want ik werkte in Mechelen en kon dus wat langer blijven liggen. Toen ik in juni van job veranderde en besloot samen met Tim op te staan, bleek dus dat ik mij helemaal niet slechter voelde. Integendeel, dat half uur langer blijven liggen deed meer kwaad dan goed. Zeker als ik tijdens dat half uur terug in slaap viel, want dan kon ik mijn slaapcyclus niet afmaken (een slaapcyclus duurt nl. gemiddeld 1,5u). Gevolg nog een hele morgen als een zombie rondlopen!

Na het opstaan ga ik rechtstreeks naar beneden voor mijn ontbijt (waarover volgende week meer). Tim staat ondertussen in de douche. (Ik douche mij ’s avonds en maar om de andere dag, omdat dat anders superslecht is voor mijn droog vel en ook omdat ik dat niet nodig vind. Om de andere dag is mijn haar vettig en dan moet het sowieso). Ik haal de krant uit de brievenbus, haal de sport eruit, leg die klaar voor Tim en begin te ontbijten en te lezen. Iets later komt Tim naar beneden, neemt zijn ontbijt en leest de sportkrant (het nieuws zelf leest hij ’s middags bij zijn ouders). Veel wordt er hier op dat moment niet gepraat. Waarom? Omdat wij allebei geen ochtendmensen zijn en ik hoef ’s morgens echt geen drukte aan mijn hoofd. Tim gelukkig ook niet. Dat was vroeger in mijn ouderlijk huis wel anders en dan krijg je snel de naam van een ochtendhumeur te hebben. Wellicht is dat voor een stuk zo, maar tegenwoordig loop ik hier ’s morgens tenminste niet slechtgezind rond. Mijn moeder bedoelde het niet slecht, maar die wilde ’s morgens vaak al heelder conversaties voeren. Op dat uur functioneer ik echter nog niet naar behoren en laat je mij beter gerust. Ik zal dan ook niet mopperen of dergelijke. Neen, laat mij gewoon rustig doen :-). En gelukkig apprecieert mijn man dat ook. Na mijn ontbijtje geef ik hem nog een kus en ga ik naar boven voor mij klaar te maken. Ik fris mezelf op, poets mijn tanden, ik smeer wat concealer (ik ben ‘gezegend’ met eeuwige wallen, ook als ik niet moe ben), foundation en blush op mijn gezicht en rond 08.20u vertrek ik naar het werk. Op sommige dagen is dat al wat vroeger, afhankelijk van hoelang ik erover doe om de krant te lezen.

Sinds juni heb ik glijdende uren en dat is echt een zegen. Stress om op tijd op het werk te raken heb ik niet. Meestal valt het qua file ook mee, al moet ik door werken bij ons in de buurt nu wel een heel eind rondrijden. Afgelopen donderdag moest ik naar onze tweede hoofdzetel in Brugge voor een opleiding (deze week moet ik trouwens nog eens naar daar). En viel het mij op dat ik het eigenlijk helemaal zo erg niet vind om een lange afstand te doen, als ik maar niet constant in de file sta. Dat geluk heb je jammer genoeg niet altijd.

Soit het loopt hier dus redelijk vlot en rustig. Onze poetsvrouw vertelde mij eens dat wij precies geen stressy mensen zijn. Daar sloeg ze de bal toen mis, want ik ben een echte stresskip (Tim heeft dat idd wel niet). Toen ik haar dat vertelde zei ze: “maar jullie zijn altijd zo rustig ’s morgens.” Toen pas besefte ik dat wij echt wel geen last hebben van de zogenaamde ochtendspits! Nu ja, kinderen lopen er hier nog niet rond. Ik wil er voorlopig nog niet te veel over nadenken welke impact dat zou hebben :-). Ik vrees nl. dat mijn befaamde ochtendhumeur op dat moment wel eens zou kunnen terugkeren. De meeste kinderen hebben het nu eenmaal niet zo begrepen op stilte en rust ’s morgens …

Deze post werd geschreven in het kader van #boostyourpositivity van Activia. De website vind je hier.

Daar is de lente … #boostyourpositivity

Gisteren was een serieuze topdag en wel om volgende redenen:

– Blogbrunch: Na een slechte nacht stond ik om 8.30u op om richting blogbrunch te trekken, maar de goesting en de zonnestraaltjes lieten de vermoeidheid al snel verdwijnen. Om 9.15u pikte blogster Ilse me op in Mechelen, onderweg vervoegden blogsters Liesbeth en Annelyse de rit. Toen ik vrijdag de oproep van Ilse las, twijfelde ik nog even of ik erop zou ingaan. Ik zou niet alleen naar een evenement gaan waar ik niemand kende, maar ook nog eens 1,5 uur in de auto zitten met drie ‘wildvreemden’, maar ik dacht bij mezelf gewoon doen. En het bleek een superbeslissing, met drie andere loopsters in de wagen was er wel wat gespreksstof en al gauw werden de gesprekken heel persoonlijk. Ilse bleek dan ook nog eens zonder veel problemen de weg te vinden in Gent. Iets waar ik zelf altijd problemen mee heb (het alternatief was daarom de trein). Respect dus :-).

Aangekomen op het event bij Bar Bidon kreeg ik direct bubbels aangeboden en zag ik al het lekkers op de tafel staan. Het buffet bleek trouwens niet alleen lekker, maar ook gezond: Tabouleh, een slaatje met tomaat en avocado, quinoa, gerookte zalm … homemade granola … Over het minicroissantje en minichocoladebroodje dat ik ook vlotjes naar binnen werkte, zwijgen we dan even ;-). Die granola bleek trouwens een ontdekking van formaat. Muesli dat is niet aan mij besteed, zeker niet in combinatie met melk, en havermout eet ik enkel als ik er pannenkoeken kan van maken. Die granola daarentegen smaakte, gaf me energie en zorgde snel voor een voldaan gevoel. Ik koos er wel voor om het zonder yoghurt of melk te eten, maar dat was al smaakvol genoeg. Blijkbaar kan je het met platte kaas combineren en laat me daar nu wel zot van zijn (en mijn maag ook). En wat helemaal top was, op het einde van deze brunch voelde ik me nog kiplekker. Normaal protesteert mijn maag altijd na een brunch, het is te veel, te vettig en allemaal te lekker. Het is dus mogelijk om daar een beter evenwicht in te vinden.

2015-03-08 11.33.21    2015-03-08 12.49.21

2015-03-08 12.35.18   2015-03-09 08.50.15

Bovenop de lekkere maaltijd volgden er fijne babbels met heel wat bloggers en kon ik van het eerste lentezonnetje genieten. In volle zon voelde het al bijna aan als zomer, zalig. Die vitamine D had ik duidelijk gemist. Er stond verder een fotograaf klaar om onze aanwezigheid op de brunch te vereeuwigen. Gewoon een quote op het papier schrijven en alleen of per twee naar de fotograaf gaan, zo had ik het begrepen. In een impuls ging ik samen met Annelore voor de camera. Allemaal goed en wel tot de fotograaf ons vroeg om wat spontane dingen te doen. Euhm paniek, een model is duidelijk niet aan mij verloren gegaan. “Pak elkaar anders eens is vast?” “Oké, we kennen elkaar vijf minuten.” Het fotomoment zorgde dus wel voor heel wat hilariteit.

Mijn batterijtjes begonnen zich helemaal op te laden en bij het naar huis gaan kregen we nog een goodiebag van Danone vol met Activia Fusion. Nu ben ik normaal wel geen yoghurteter, maar in de loop van deze week ga ik deze goodies zeker een kans geven.

2015-03-08 15.51.44

Dank je Ilse voor de lift! Dank je Danone, Kelly en Lies voor dit evenement en voor de hele #boostyourpositivity-maand. Hopelijk kunnen we dat volgend jaar terug opnieuw doen. En ik heb weer geleerd dat ik veel vaker dingen moet doen buiten m’n comfortzone. Als ik kon, ging ik naar het bloggersevent in Antwerpen op 28 maart, maar ik heb helaas al andere plannen.

– Terrasjesweer: toen ik terug was van Gent, was er nog tijd om voor de eerste keer in 2015 een terrasje te doen. De terrasjes in de zon zaten dan wel allemaal vol en de carnavalsstoel (“was dat vandaag?”) zorgde voor hels kabaal, maar dat kon de pret niet bederven. Een terrasje op de Wollemarkt dan maar, zonder zon, maar minstens even gezellig.

– Moochie: terwijl we zochten naar een terrasje ontdekte ik dat er een moochie op de IJzerenleen komt. Yoghurtijs daar ben ik wel fan van en mijn maag apprecieert het meer dan roomijs. Iets om naar uit te kijken.

2015-03-09 17.41.37

Kortom zo’n zondagen mogen er meer zijn. Hopelijk snel nog van dat!

Here comes the night train #destress #boostyourpositivity

Op de dag waarop je dokter tegen je zegt dat je overspannen bent een stuk schrijven over ontstressen, het kan tellen. “Rust maar wat”, zei ze, “probeer je volledig te ontspannen en alles los te laten en dan zien we volgende week wel weer.” Het bleek behoorlijk lastig ook, toegeven dat het even genoeg was geweest. Ik ben nu eenmaal een doorzetter van nature en het voelde deze morgen een beetje als de handdoek in de ring gooien. Als een domme beslissing na een nachtje met minder dan twee uur slaap. Het was zo weer één van die nachten die ik het beste kan beschrijven met het nummer Sun Ra van dEUS. Als een trein vol gedachten die door je hoofd raast en niet kan gestopt worden. Als tiener had ik die wel meer. Gelukkig zijn zulke nachten ondertussen meer uitzondering dan regel. En gelukkig weet ik nu ook veel beter wat me ontspant. Wat ervoor zorgt dat ik dingen even kan loslaten.

-Lopen: dit ontdekte ik 2,5 jaar geleden. Tot mijn grote verbazing bestond er een sport die ik graag deed. Mijn conditie werd er beter van en tijdens het lopen kan ik m’n hoofd echt leegmaken. Sportschoenen aan, muziek in de oren en hier langs de Dijle gaan lopen, zalig! Jammer genoeg heb ik deze week ook een griep gehad, dus zat het er niet in. Maar ik hoop de schade ruimschoots in te halen.

-Tv-series kijken: Game of Thrones, Homeland, Pretty Little Liars, Glee, Vampire Diaries, Grey’s Anatomy, Scandal, How to get Away with Murder, Once Upon a Time … noem maar op, ik volg het. Momenteel zit ik hopeloos achter met al mijn series. Da’s op zich geen probleem, want ik haal dit dan ruimschoots in op regenachtige dagen in de zomer wanneer er niets op tv is. Enkel als onze digicorder dreigt te protesteren dan grijp ik in. Heerlijk, zo onder mijn tv-dekentje kruipen en me in de zetel ploffen voor een goede serie.

-Boeken lezen: ja, ja het is niet al tv wat de klok slaat. Ik hou van boeken. Ik lees er wel veel minder per jaar dan ik zou willen, omdat het door tijdsgebrek lang duurt eer ik een boek uit heb. Momenteel ben ik bezig in The Fault in Our Stars van John Green en er ligt al een volgend boek op de plank. Eén mens is genoeg van oud-leerkracht Els Beerten. Ik kreeg een gesigneerd exemplaar cadeau van mijn mama en was er superblij mee, ook met de boodschap die erin stond. En in de categorie non-fictie wil ik op korte termijn nog Blogboek van Kelly Deriemaker en How Blogs Work van vroegere Lessius klasgenote Stephanie Duval in huis halen, want je kunt nooit genoeg inspiratie hebben.

-Muziek beluisteren en naar festivals/concerten gaan: dit doe ik eigenlijk veel te weinig, omdat ik nog weinig met de wagen rijd, kom ik er niet meer aan toe. Nochtans de muziek eens superluid zetten en keihard meekwelen, het kan goed doen. En ja, ik zing zo vals als een kat, but who cares :-D? Dus ik neem me vanaf nu voor om het meer te doen (dat luisteren dan vooral :-)). Het laatste concert is ook weer al even geleden. Qua festivals belandde ik vorig jaar op Tomorrowland, Pukkelpop, Maanrock en Werchter. Die laatste is zowat een vaste afspraak geworden, maar is voor dit jaar nog een groot vraagteken. Al hoop ik wel te kunnen gaan. En sowieso staan m’n vrienden van U2 dit jaar op het programma in het Sportpaleis. Sorry voor de haters, maar ze zijn nog steeds m’n favoriete liveband. Op de voet gevolgd door The Killers. Hoog tijd dat die nog eens terugkomen.

-Op restaurant gaan/lekker eten: voor mij werkt dat superontspannend, mijn voetjes onder tafel schuiven en mij laten bedienen. En de babbels die meestal gepaard gaan met die restaurantbezoekjes. Ik was overigens superteleurgesteld toen bleek dat The Jane enkel toegankelijk was voor waardebonhouders op mijn 30ste verjaardag. Maar geen nood, ik heb dan maar voor een week later geboekt. Op mijn verjaardag gaan we dan wel naar de sauna of zo, dat vind ik ook ontspannend, maar doe ik zo weinig dat het bezwaarlijk in deze lijst kan. En het moet trouwens niet altijd fancy schmancy zijn. Een lekker pizza, een goede spaghetti bolognaise, beetje tapas, een gourmetburger en uiteraard de kookkunsten van mijn lief. Het gaat er allemaal vlotjes in. Wel bij voorkeur niet vlak na elkaar :-D.

-Een goed gesprek: na een goed gesprek met de beste vriendin, mijn mama, mijn andere vrienden kan ik er vaak wel weer even tegenaan. Een keer goed zeggen wat er allemaal op uwe lever ligt en daarna eens goed lachen. Het kan deugd doen.

-Schrijven: door te bloggen en door deze #boostyourpositivity-maand heb ik gemerkt dat dit voor mij ook ontspannend werkt en mij een goed gevoel geeft. Het is geen toeval dat ik net vandaag dit stuk schrijf. Sowieso ga ik het terug wat meer proberen te doen. Soms zal dat maar één keer per week zijn, zoals vorige week. Soms wat meer, het hangt wat af van de tijd die ik heb. Maar ik mag het zeker niet over het hoofd zien. Heb ik het daarom ook nodig in mijn professioneel leven? Daar ben ik nog niet uit! Maar ik hou je op de hoogte :-).

Voilà dit was de laatste opdracht van #boostyourpositivity, maar op 8 maart volgt nog de brunch bij Bar Bidon. Ik heb me alvast ingeschreven, een grote stap voor mij als introverte persoon. Maar het leven is aan de durvers, niet? Ik verwacht er alvast twee puntjes te combineren: lekker eten en goede gesprekken!

Mijn shortcuts #boostyourpositivity

Ook deze week is het weer tijd voor een nieuwe uitdaging van #boostyourpositivity. Die bestaat deze week uit het delen van je shortcuts, lifehacks. De dingen die het leven makkelijker maken en alles sneller laten gaan, zodat er meer over is voor quality time/me-time. In alles wat met het huishouden te maken heeft, is routine voor mij belangrijk. Ik heb normaal een hekel aan routine, dat bleek onlangs nog maar eens uit een test die ik aflegde. Ik heb uitdagingen nodig, maar dit moeten wel leuke uitdagingen zijn. Huishoudelijke taken beschouw ik niet als leuk. En dus is routine essentieel. Je moet er niet bij nadenken, checkt weer een puntje af van je ‘to do-lijst’ en hup, op naar het volgende. Binnen die routine zweer ik bij volgende shortcuts:

Wasbakken

De ‘wasbakkentoren’ in de badkamer

– Ik maak het mezelf niet moeilijker dan nodig is: ik hou zoals zovelen van een proper huis, maar toen ik weer maar eens de tijd niet had om te poetsen en in het weekend wat van het leven wilde genieten, heb ik samen met Tim besloten een poetsvrouw in te schakelen. Dat is een van de beste beslissingen die ik ooit genomen heb. Om de twee weken komt ze vier uurtjes langs en ze krijgt op die tijd heel onze woning gepoetst (het is een kleine woning :-)). Eigenlijk zou het nog beter zijn als ze elke week zou kunnen langskomen, maar dat laat ons budget voorlopig nog niet toe. Ik trek me er dan ook weinig van aan als ons huis er in de ‘tussenweek’ wat stoffiger bijligt. Verder strijk ik echt het minimum. Hier maak ik op zondag even tijd voor. Ik strijk hemden, geklede broeken en zakdoeken. Lakens probeer ik tussendoor te wassen en direct ongestreken  terug op het bed te leggen. Aangezien ik af en toe wel eens een andere set lakens wil leggen, strijk ik ze dan wel, maar ik heb er een hekel aan. Het werkt niet mee en is te lang voor op mijn strijkplank. Andere zaken plooi ik gewoon. Seriously je ziet echt niet of een jeans gestreken is of niet, dan ga ik daar ook m’n tijd niet insteken. Omdat we maar met twee zijn heb ik dus per week maximaal 15 minuten strijkwerk (iets meer als ik lakens strijk).

– Ik breng structuur in ‘de was’: op woensdagavond doe ik de witte was, alle andere wassen gebeuren op zaterdag. Ik heb m’n was per soort in bakken zitten (een tip die ik kreeg van m’n schoonmoeder en schoonzus). We sorteren dus onmiddellijk bij het in de was gooien. Daarna kan het snel in de machine en eventueel in de droogkast. Op zaterdagavond is de gedroogde was al allemaal geplooid. Op zondag of maandag verdwijnt de rest van de was in de kast. In de winter droogt die namelijk iets trager.

– Ik maak gebruik van lijstjes: lijstjes, lijstjes, lijstjes. Over wat nog moet gedaan worden. Een lijst met alles wat er in onze diepvriezer zit in Evernote (dank je voor de tip Kelly). Een lijstje om boodschappen te gaan doen. Alles wat ik in lijstjes kan gieten, giet ik in lijstjes. Om daarna duchtig te schrappen uiteraard.

– Ik maak een weekmenu en heb een vaste dag voor inkopen : Tim en ik maken samen een soort weekmenu op (waar ik vorige week al over vertelde). We hebben een vaste supermarktdag en dat is vrijdag. Naar de beenhouwer gaan we één keer om de zoveel maanden en dan kopen we een hele hoop vlees aan om daarna in te vriezen. Soms kopen we ook vlees van de hertenboerderij. Drank kopen we één keer per maand aan. En eens om de zo veel tijd slaan we een voorraad pasta, bloem, tomatenpuree enz. in via Collect & Go. We bestellen alles en Tim of ik gaan dat dan ophalen.

– Ik bereid ’s avonds al het mogelijke voor: soepje al in een microgolfpotje gieten, vlees en eventueel groenten uit de vriezer halen voor de volgende dag. Eventueel kleren klaarleggen als ik weinig tijd heb. Ik ben geen ochtendmens, dus het is makkelijker die dingen ’s avonds al te doen dan ’s ochtends met een slaapkop. En het is weer een paar minuten gewonnen.

– De diepvries is mijn vriend: serieus een diepvriezer, het is een simpele aankoop en uiteraard heeft niet iedereen er plaats voor, maar het kan je enorm helpen gedurende de week. Spaghettisaus, soepen, ovenschotels enz. onze vriezer zit boordevol lekkers. Restjes over? Invriezen en er staat weer een snelle en gezonde hap klaar voor dagen met weinig tijd. Op maandag iets nodig om te eten voor ik naar de Spaanse les ga? Snel iets uit de diepvriezer halen. Vlees nodig voor bij een gerechtje? Zit klaar in onze vriezer. Ik zou echt niet meer zonder kunnen.

– Ik heb vaste sportdagen: een paar jaar terug ben ik begonnen met lopen. Soms vragen mensen hoe ik het kan blijven volhouden. Inplannen is de boodschap. Normaal loop ik op dinsdag, donderdag en zaterdag. Sommige weken lukt dat niet omwille van een afspraak en dan schuif ik wat. Vanaf september wil ik de dagen verschuiven naar maandag, woensdag en zaterdag. Lukt het elke week om drie dagen te trainen? Belange niet, deze winter is de fut er wat uit en heb ik besloten om mezelf niet onnodig te dwingen om te sporten als het echt niet gaat. Meestal lukt het zeker twee keer per week, soms maar één keer en als ik ziek ben gewoon niet. Maar goedkope excuses zoeken, staat ook niet in mijn woordenboek. Soms heb ik er weinig zin in, maar als ik me dan toch naar de loopband sleep, voel ik me super achteraf. Al kijk ik nu wel uit naar het moment dat ik terug buiten kan lopen. Tijd om te sporten moet je echt maken. Vroeger gebruikte ik vaak het excuus dat ik er geen tijd voor had en dat bleek achteraf dus wel zo te zijn.

– Ik zet m’n afspraken in mijn iPhone-agenda: ik heb een goed geheugen, dus meestal onthoud ik wel vanzelf waar ik moet zijn en om hoe laat. Papieren agenda’s hebben voor mij nooit gewerkt. Ik schrijf daar nooit iets in, dus dat ligt daar maar wat stof te vergaren. Maar tegenwoordig zet ik alles in m’n iPhone. Dreig ik toch iets te vergeten, dan is er het alarm dat mij aan afspraken doet herinneren. En sinds ik door heb dat je afspraken ook kan delen, moet mijn lief mij ook niet meer als agenda gebruiken. Ik stuur ze gewoon door naar zijn e-mailadres, zodat ze ook in zijn iPad verschijnen. Ik geef wel toe dat ik nog geregeld de vraag krijg of wij deze week/dit weekend iets te doen hebben :-D.

Voilà dat zijn ze zowat. Ik las alvast met veel plezier de andere tips die via de actie online verschenen. Als er iemand er nog heeft, feel free to share!

Op het menu #boostyourpositivity

Tijd voor opdracht twee van #boostyourpositivity. Die komt deze week van Oon oftewel Lies en luidt als volgt: Wat zijn jullie favoriete gezonde gerechten? Trekken jullie elke dag tijd uit om vers te koken? Doe je dat met plezier of is dat zo’n noodzakelijk kwaad? Vertel het ons! En ook: wat moeten mensen die niet graag in de keuken staan (of niet veel tijd hebben), maar wél graag lekker en gezond eten absoluut eens klaarmaken?

Probleempje, want ik ben bij ons thuis niet de kok. Een patatje schillen of pasta koken, groentjes snijden of groentjes opwarmen en een stuk vlees bakken. Dat lukt me allemaal nog wel, maar echt een mooi gerecht op tafel zetten, dat is niet aan mij besteed. Maar ik heb geluk, mijn vriend kan dat wel. Hij volgt zelfs een koksopleiding in avondschool. Op het einde van dit jaar heeft hij normaal zijn diploma op zak. Voor alle duidelijkheid, dat wil niet zeggen dat ik elke dag een driegangenmenu voorgeschoteld krijg, daar heeft hij evenmin tijd voor en gezond is dat allerminst, maar er wordt bij ons thuis wel zo goed als elke dag vers gekookt. Hoewel een menu samenstellen niet altijd even evident is.

Maagkwaaltjes
Voor mij is regelmaat namelijk enorm belangrijk. Ik heb vaak last van maagzuur en een paar jaar terug werd er reflux bij mij vastgesteld. Mijn maag sluit langs de onderkant niet goed af, maar ook niet langs de bovenkant. Als ik te laat eet dan komt er tijdens mijn slaap maagzuur naar boven en sta ik de volgende morgen op met helse keelpijn, een drukkend gevoel in mijn borstkas en maagpijn. Ik mag daarom zeker tot drie uur na mijn eten niet gaan platliggen. Een heel karwei, aangezien we vaak pas rond 19.00/19.30u gegeten hebben. Hoe ik dat ga fixen als we ooit kinderen hebben, daar wil ik zelfs nog niet over nadenken. Eens vroeg onder de wol kruipen als ik moe ben, zit er doorheen de week quasi nooit in. We hebben namelijk geen speciaal bed waarvan we één kant omhoog kunnen zetten.  Ook geen chips of koekjes ’s avonds in de zetel voor mij, na het avondeten is het onverbiddelijk gedaan met eten. Soms mis ik dit nog wel, maar het is een kwestie van een gewoonte. Toch is dit geen garantie op succes. Drie weken geleden ben ik een hele week doorgekomen zonder één dag pijn, vorige week heb ik drie dagen pijn gehad na het eten van broccolipuree met worst. Deze week heeft de mojito die ik op het vakantiesalon heb gedronken mij maandag en dinsdag parten gespeeld. Het is ook niet dat er een duidelijk patroon in zit. Ik was nog nooit ziek geweest van broccolipuree en vorige week had ik prijs. Alcohol en bruisdranken staan sowieso op de lijst met te vermijden zaken, dus met die mojito had ik het aan mezelf te danken. Maar af en toe wil ik mezelf ook wel iets gunnen. Hetzelfde met frietjes van de frituur, ik kan er zo ongelofelijk zin in hebben, maar 5/10 keren ben ik er de volgende dag ziek van. De andere vijf keren dan weer niet.

Fruit en andere boosdoeners
Het gaat overigens ook zo met gezonde dingen. Ik ben als kind nooit een fruiteter geweest, maar een paar jaar geleden had ik er ineens wel zin in om fruit als tussendoortje te eten. Blijkt dat ik van zowat elke fruitsoort maagzuur krijg. Enkel bananen kan ik verdragen en ik kan je verzekeren na een tijd heb je het daar ook wel mee gezien. Aardbeitjes eet ik doodgraag, maar durf ik enkel thuis te eten. Als ik er dan last van heb, kan ik tenminste rustig thuis in mijn zetel bekomen. Aangezien ik mijn porties klein moet houden en op goede dagen meestal om 11u en 16u wat honger krijg, grijp ik dan naar een koek. Noten zijn niet aan mij besteed en ja van fruit word ik ziek. Reflux- en maagzuurlijders die ervaring hebben met te verdragen fruit, mogen mij hun tips altijd bezorgen! Ook havermout verdraag ik niet. Het valt als een baksteen op mijn maag. Het is dus zeker niet evident om voor mij te koken, waar ik de ene dag geen last van had, kan ik een week later wel heel ziek van zijn. Heel frustrerend voor mijn vriend, die toch enorm zijn best doet (held!). Stress doet er uiteraard ook geen goed aan. Dus wanneer ik gestresseerd ben, is er helemaal geen touw meer aan vast te knopen. Ondertussen neem ik dagelijks maagzuurremmers, maar die helpen ook maar sporadisch.

Om maar te zeggen dat het trial-and-error is bij ons thuis. Door de week start ik ’s morgens de dag met twee boterhammetjes (brood gemaakt met onze broodmachine) en platte kaas met kandijsuiker. Ik heb ondervonden dat ik dat goed verteer en voorlopig ben ik het nog niet beu. Dus houden we het daarbij. ’s Middags eet ik meestal een soepje met twee boterhammetjes. Een keer per week is dat meestal verse soep die Tim gemaakt heeft en die ik uit de vriezer haal. De ander vier keren is het uit een brikpak. Anders zou hij elk weekend liters soep moeten maken. In het weekend probeer ik dan eens wat anders, dat kan gaan van croissants tot toast kaas tot boterhammen met confituur (afhankelijk van hoe mijn maag mij gezind is). Ontbijten doe ik dan meestal niet. Ik weet het, het is de belangrijkste maaltijd van de dag, dus shame on me. Maar meestal zie ik pas rond 10u het daglicht. Daarna doe ik dan eerst wat zaken zoals lopen, douchen, de was doen, strijken … waarna het vaak al bijna middag is.

Weekmenu
Voor het avondeten werken Tim en ik met een soort weekmenu. Onze vriezer zit vol met vlees, want één keer om de zoveel tijd doen we een megabestelling bij onze beenhouwer. Dat verpakken we dan met een vacuümmachine en dan kunnen we er weer even tegenaan. Als we zin hebben in vis of kip dan gaan we op zaterdag naar de markt, maar enkel wanneer we tijd hebben. Als we niet kunnen gaan dan brengen we de vis of kip mee van de supermarkt op vrijdag, want dat is onze supermarktdag. Vroeger gingen we dat op zaterdag tot we merkten dat het daar vrijdagavond veel rustiger is. We stellen dan eerst een lijstje op en overlopen dan de dagen waarop we beiden thuis zijn (op maandag heb ik Spaanse les en op donderdag heeft Tim les en soms komt er hier en daar nog iets tussen). Dan kijken we per dag wat we zouden kunnen maken. Voor elke dag schrijven we dan de groentjes op die we nodig hebben. Meestal brengen we ook een zak aardappelen mee en pasta hebben we zo goed als altijd in huis.  Dat wil niet zeggen dat elke dag vaststaat. Hebben we zin in take-out dan gaan we dat gewoon halen (hoewel dat enorm weinig gebeurt). Willen we wat we op dinsdag gingen eten liever op vrijdag eten, dan kan dat ook. Op donderdag eet ik meestal pasta met saus. Die saus staat klaar in de vriezer, dus het is maar op te warmen. Tim eet dan op school wat hij klaargemaakt heeft. Op maandag eet hij de restjes van het weekend op of maakt hij een eitje met pancetta en wat groentjes. Ik kijk wat er nog in onze vriezer staat (bijvoorbeeld restje van een ovenschotel, zoals deze week) of ik eet een diepvriesmaaltijd uit de winkel (al ben ik daar niet echt fan van).

Wok

Winterse wokschotel die Tim gisteren maakte en die we aten met wat pasta

Invriezen for the win
Deze manier van werken bespaart ons enorm veel tijd. Ik ga niet graag naar de supermarkt, dus één keer per week is meer dan voldoende. Eén keer om de zo veel tijd doen we ook een bestelling bij Colruyt via Collect & Go, om onze voorraad pasta, bloem voor het brood e.d. aan te vullen. Die Collect & Go maakt het iets duurder, maar ik heb een hekel aan gaan winkelen in de Colruyt. Ik ga dus sowieso al niet graag naar de supermarkt en Colruyt dat vind ik echt een magazijn. Ik snap natuurlijk wel waarom dat zo is, als je het goedkoop wil houden, moet je ergens op besparen, maar die Collect & Go is dus de perfecte oplossing. Verder is onze vriezer van groot belang. We zijn maar met twee. Dus als Tim spaghettisaus maakt, kan hij meteen een resem potjes invriezen. Ook een savooikool belandt gedeeltelijk geblancheerd in de vriezer. Potje eruit halen, aardappelen schillen en een puree van maken. Dat is ook m’n beste tip om het ’s avonds snel te doen gaan. Vries wat dingen in, ook als je gezin wat groter is dan het onze, maak dan met opzet te veel, zodat er altijd iets klaar zit voor een avond waarop je minder tijd hebt. Zo maakt Tim wel al eens een ovenschotel tijdens het weekend, waar ik dan vaak van kan genieten op een maandag. Heb je niets in je vriezer? Dan geeft Tim als tip om een wokschotel te maken met groentjes waar je weinig snijwerk aan hebt (zoals bv. groene asperges).

Op restaurant
Deze week is overigens een zeer atypische week voor ons. Morgen ga ik tijdens de lunch met het werk bij Silo’s eten om het nieuwe jaar nog te vieren. Zaterdag is Tim jarig en eten we ’s middags in de Centpourcent, voor ’s avonds was er toen ik begin december reserveerde al geen plaats meer, een groot nadeel als je op Valentijn verjaart. En zondag zie ik de ex-collega’s van het Trendhuis nog eens en gaan we ’s avonds eten bij Varelli. Bij de Centpourcent gingen we al eens eerder eten, vorig jaar met mijn verjaardag, en het was er overheerlijk. Varelli en Silo’s heb ik nog niet geprobeerd, maar ook daar hou ik wel van: iets nieuws ontdekken. Ik heb er ongelofelijk veel zin in. Als mijn maag het uithoudt natuurlijk. Ik ga dan wel enorm graag op restaurant: de voetjes onder tafel schuiven en samen genieten van een lekkere maaltijd (het stond niet voor niets in deze lijst), maar drie keer per week dat heb ik nog nooit eerder gedaan :-). We shall see …

Brief aan 16-jarige zelf #boostyourpositivity

Beste 16-jarige Marliese,

De eerste drie jaren in het middelbaar vielen zwaar. Je liep er wat verloren en was op zoek naar mensen die je vrienden kon noemen. Nu je eindelijk een vriendengroep hebt gevonden, is het vaak nog zoeken naar jezelf. Bij de vrienden een grote mond, naar de buitenwereld toe en in de klas een verlegen meisje. Probeer toch je zelfvertrouwen terug te vinden. Die overdreven verlegenheid zal je later parten spelen wanneer je zoekt naar een job. Wees ook minder bang om jezelf belachelijk te maken. Zowel bij je vrienden als wanneer je voor de klas staat of een mondeling examen aflegt. Binnen een aantal jaren weet die leraar heus niet meer wie nu net weer dat verkeerde antwoord gaf. Voor groepen spreken zal je nog wel meer moeten doen en het is echt het einde van de wereld niet. Laat je in dat kader ook niet leiden door angst, stress of zaken die tegenvallen. Durf eens een risico te nemen en doe wat minder wat er van je verwacht wordt. Spendeer tijdens de schooluren verder wat meer tijd aan Frans. Het is een van je hoofdvakken. Je verwaarloost het om verschillende redenen, maar later zal dat een handicap blijken.

Geniet ook van de laatste twee jaren op de middelbare school. Tegen het einde ben je het grondig moe en toegegeven je zal je pas echt terug kunnen toeleggen op je studies als je aan de universiteit begint. Daar voel je je meer op je gemak, maar je hebt nu meer tijd dan je ooit tijdens je werkleven zal hebben. Doe eens wat nuttig met die tijd trouwens. Tussen MTV en TMF zappen is niet nuttig en het enerveert de rest van je gezin. En Dawson’s Creek is echt niet zo goed als je nu denkt (neen, echt niet). Gilmore Girls daarentegen is wel 40 minuten van je tijd waard, je zal er 14 jaar later nog steeds van kunnen genieten. Op dat moment ben je nog steeds gek van series. Met de tijd die vrijkomt, kan je misschien eens iets actiever doen, zoals wat sporten. Het zal je energie geven en je zal ook beter kunnen slapen en minder piekeren.

Momenteel verstop je je lichaam in lange broeken en vormeloze pulls. Je ietwat vrouwelijker kleden en gedragen, zal je niet minder sterk maken. Je hebt bovendien een goed figuur, dus er is niets mis mee om dat te tonen. Geniet ervan dat je nu nog kan eten en drinken wat je wil zonder bij te komen of last te hebben van je maag. Dat gewicht krijg je door een passie voor lopen wel terug onder controle, maak je daar maar geen zorgen over. Die zwakke maag blijft echter en daar zal je mee moeten leren leven.

Wees soms wat minder hard voor je vrienden, zij zijn immers ook naar zichzelf op zoek. En ze zullen later nog steeds goede vrienden zijn. Je beste vriendin is nog steeds je beste vriendin en ze zal ongelofelijk belangrijk blijken in je leven. Laat je nooit vertellen dat iets niet kan, zoals dat je niet zou kunnen gaan studeren aan de universiteit. Je kan het wel en dat zonder één keer herexamens te hebben. Blijf op dat gebied een doorzetter. Het zal een grote meerwaarde zijn doorheen je hele leven. En o ja die jongen waar je nu stiekem gevoelens voor begint te krijgen. Geduld, het wordt je lief en is dat nog steeds, maar het zal nog eventjes duren.

Heb wat meer begrip voor je moeder. Ze werkt hard en heeft altijd haar best gedaan om voor je broers en jou te zorgen. Ja, jullie karakters zijn heel verschillend, maar je zal haar nog vaak nodig hebben. En zij jou ook. Haar leven is op dit moment niet makkelijk en het zal er de komende jaren echt niet beter op worden. Soms heb je inderdaad gelijk en wees gerust, ze zal dit later ook toegeven. Eindeloos blijven doordrammen tot je je gelijk krijgt, heeft echter geen nut. Aan je broers ga je overigens nog veel hebben, al lijkt dat nu nog niet zo. Jullie zijn er voor elkaar in moeilijke tijden.

Als het je grote droom is om een jaar in Amerika gaan te studeren, begin er dan nu al voor te sparen. Je zal dit namelijk niet cadeau krijgen van je ouders (begrijpelijk) en het zal ervoor zorgen dat je het nooit kan verwezenlijken. Maar wees gerust je zal er wel meermaals op reis gaan. Neem hier na je studies trouwens wat tijd voor om te reizen, de plaatsen te bezoeken waar je altijd van gedroomd hebt.

En dan nog één laatste belangrijke tip. Je hebt van weinig dingen in je leven spijt. Je leven is goed, veel beter dan toen je 16 was, maar op professioneel gebied kan het nog beter. Doe stages en vakantiejobs die aanleunen bij je interesse voor de media en voor journalistiek. En wanneer die eerste stage tegenvalt, doe er dan gewoon nog meer. Je zal in de toekomst minder stoten op ‘gebrek aan ervaring’.

Al bij al ben je best goed bezig hoor, maak je daar maar geen zorgen over. Je komt wel op je pootjes terecht.

Groetjes,

Je bijna 30-jarige zelf

Klaar voor #boostyourpositivity

Vorige week las ik op de blog van Kelly een oproep om deel te nemen aan #boostyourpositivity. Met veel enthousiasme heb ik me ingeschreven. Momenteel kan ik wel een dosis positiviteit gebruiken, niet in het minst omdat het winter is en ik absoluut geen wintermens ben. Was het al maar weer lente. Ik vind het een fijn initiatief en ik merk dat bloggen me goed doet, weer wat met schrijven bezig zijn. Hopelijk kan ik op 8 maart ook naar het afsluitend event gaan. Bloggers leren kennen gecombineerd met een brunch, het lijkt me top. Al zal het voor een introvert als ik wel even over een drempel stappen zijn. Maar het leven is aan de durvers zeker!

De eerste opdracht is een brief schrijven aan je 16-jarige zelf, hem/haar vertellen wat je in al die jaren die je ondertussen achter de rug hebt, hebt opgestoken en hem/haar lessen en inzichten meegeven. Geen evidente opdracht voor me. Er is heel wat raad die ik mijn zestienjarige zelf kan meegeven. Alleen merk ik de laatste tijd dat ik toch wel van wat dingen spijt heb. Voor 99% loopt mijn leven zoals ik zou willen en zou ik de klok ook niet willen terugdraaien, want stel dan dat ik iets anders doe en Tim niet mijn lief zou worden (The Butterfly Effect weet je wel) of dat ik nog steeds op het platteland zou wonen … Maar er zijn dus een paar zaken die ik wel volledig anders zou aanpakken, vooral op professioneel gebied. Mijn 16-jarige zelf zou daarbij de basis kunnen leggen door wat meer zelfvertrouwen te hebben en af en toe eens wat dingen buiten haar comfortzone te doen. Het zal dus in zekere zin een confronterende brief worden, maar daarom niet minder interessant. Later deze week zal je kunnen lezen wat ik allemaal aan mezelf te vertellen heb.