Keuzestress

Je leven bestaat uit keuzes. En kiezen is verliezen, zeggen ze wel eens. Mensen die me kennen, weten dat ik makkelijk knopen doorhak en dat ik nogal een willetje heb. Dat ook. Ik heb al eens gehoord dat ik vaak krijg wat ik wil. Of dat in 2018 zo zal zijn, zal de toekomst moeten uitwijzen.

Maar m’n huidige situatie (ik vertel daar later wel eens meer over) zorgt er ineens voor dat ik twijfel over de keuzes die ik maak.

En dan sta je voor een dilemma dat eigenlijk gewoon een first world problem is. Ga ik in oktober alleen op reis naar NY en Washington DC? En ga ik daar nog eens naar Bruno Mars kijken? Ik heb deze zomer nl. al veel optredens gezien en den Bruno was van het beste wat ik tot nu toe zag (de zomer is natuurlijk nog niet voorbij). En vorige week ontdekte ik dat hij in Brooklyn optreedt in de periode dat ik plande naar NY te gaan.

Of doe ik een Joker-reis naar Thailand-Laos en Cambodja? Een reis waarvoor een vriendin van me al heeft ingetekend. The struggle is real!

Sowieso zal er een keuze moeten gemaakt worden en lang heb ik niet meer. En kiezen is dus verliezen. Maar ook iets winnen in dit geval: ervaring, reizen, geluk … ik moet misschien maar niet te veel zagen ;-).

USA and the winners (and losers) are!

Het zijn misschien vijgen na Pasen, want onze huwelijksreis is al bijna een half jaar geleden. Maar toch wil ik jullie deze post niet onthouden. Het was een reis met vele hoogtepunten en ook laagtes. Geen persoonlijke laagtes gelukkig, tussen Tim en mij liep alles goed. Ik heb het dan meer over het verkeer bijvoorbeeld. In mei 2012 liep het daar allemaal nog redelijk gezapig, maar nu heb ik een aantal keren doodsangsten uitgestaan en dat lag niet aan Tim, die reed. Laat ons zeggen dat de rijkunsten van de Amerikanen er niet op verbeterd zijn. Waar ik het in 2012 nog een openbaring vond in vergelijking met ons verkeer dat altijd best heftig is, was het nu het totaal omgekeerde. Maar goed, genoeg daarover, graag zet ik mijn favorieten (en minder geliefde zaken) eventjes op een rij.

Auto die ik het meeste zag: Toyota Prius. Hun wagenpark verschilt trouwens erg van het onze.
Slechtste eten: Jack in the Box. Denk McDonalds maar dan 1.000 keer vettiger. Dat ik er geen indigestie aan overhield, verbaast mij nog steeds. Het vet druipte letterlijk van en vantussen de hamburger.
Beste eten: Max’s Bistro in Fresno. Ik at er een steak om duimen en vingers van af te likken. Op de voet gevolgd door Centro Woodfired Pizzeria in Cedar City. Het moet sinds een vakantie in Italië geleden zijn dat ik nog zo’n goede pizza at. Prijs-kwaliteit was Los Domingos in Barstow het beste. Ik dronk er ook een geweldig lekkere margarita. Normaal vind ik dat maar niks, omdat daar tequila inzit en ik dat meteen proef, maar dit was dus duidelijk met een betere tequila dan ik gewoon was. Omdat dit restaurant verbonden was aan ons hotel van die nacht, kregen we er de volgende dag ook ontbijt en dat was één van de betere ontbijtjes die ik gegeten heb. Wie zegt dat het eten in Amerika op niks trekt, is trouwens verkeerd. Ik heb enkel slecht gegeten in de Nationale Parken en de paar keer dat we voor junkfood gingen. En dat was in 2012 niet anders.
Favoriete keten om te eten: The Cheescake Factory. Die Godiva Chocolate Cheesecake is nog steeds ‘to die for’.

2015-09-15 18.48.24
Favoriete park: nog steeds Bryce Canyon, op de voet gevolgd door Zion (ik dacht echt dat ik daar elk moment ‘Welcome to Jurassic Park’ ging horen). Uit onze vorige reis naar de westkust vond ik Antilope Canyon trouwens ook een dikke aanrader, maar dat heb je na één keer wel gezien. Yosemite was ook top!


Minst favoriete park: Joshua Tree National Park, ja het was daar mooi, maar op den duur heb je die Joshua Trees wel gezien. Als ik de parken die we in 2012 zagen erbij neem, was Grand Canyon trouwens ook een teleurstelling. We zijn daar dit keer dan ook niet terug naartoe gereden. Maar als je in de streek bent, moet je het wel minstens één keer gezien hebben.


Leukste dier: chipmunks, het woord alleen al. Voor mij onvertaalbaar, want het is niet echt een eekhoorn, al lijkt het er wel op. En superschattig :-).

Hier hoef ik niet per se terug te komen: San Francisco. Ik weet dat er heel veel SF-liefhebbers zijn, maar ik hou niet van die stad. Ik ben er nu twee keer geweest en ik voelde mij er twee keer echt onveilig. De tweede keer ging ik enkel terug, omdat ik de eerste keer Alcatraz niet had kunnen zien. Dat is nu gebeurd en ik hoef er echt niet meer terug te gaan. Zeg nooit nooit natuurlijk, mss hebben mijn man en ik ooit wel kinderen en reizen we terug naar de USA en willen die de stad graag zien, dan ga ik hen dat ook niet ontzeggen. Maar voor mezelf heb ik het er echt mee gehad.


Favoriete stad: LA, ik zou daar echt doodgraag wonen (in The Hills of aan de stranden, niet downtown LA, da’s ronduit lelijk). Die zon, die stranden, de mensen die goed gezind zijn. Dat geldt trouwens ook voor Sonoma, een gezellig stadje vlakbij Napa met minstens even lekkere wijnen. LA en Sonoma worden trouwens op de voet gevolgd door Las Vegas, daar zou ik niet kunnen wonen, maar ik vind het daar zo geweldig. In 2012 dacht ik nog dat dat niks voor mij zou zijn, maar het feit dat je na een drukke reis gewoon enkele dagen aan het zwembad kon liggen vond ik superfijn. Tijdens onze huwelijksreis zouden we oorspronkelijk niet teruggaan, maar kwamen we er toch terecht. We gingen naar ‘O’ van Cirque du Soleil, een prachtig spektakel dat ik aan iedereen kan aanraden. En we brachten terug een ganse dag door aan het zwembad. En als ze mij morgen vliegtuigtickets aanbieden naar daar, ben ik direct weg. Maar dus niet om te gokken, want dat zegt me weinig.


Not my finest moment: toen we gingen wandelen in Yosemite (de tweede dag dat we er waren) en ik mij niet zo top voelde. Daardoor al na een half uur liep te zagen dat ik naar de wc moest. Na eindelijk een wc gevonden te hebben, begon te zagen dat mijn voeten pijn deden (wat ook zo was, ik had achteraf bleinen) en wilde dat die wandeling van 12 km zo snel mogelijk voorbij was. Gelukkig zagen we op het einde nog herten van heel dichtbij. Dat maakte het toch de moeite waard.

2015-09-07 16.34.58
Not my finest moment 2: op de boot in Monterey. Een tripje van 4,5 u waarvan ik mezelf op eigen wilskracht 4 u dwong om niet te kotsen. Dat is gelukt en hoewel ik er wellicht uitzag als een lijk, heb ik mij verder wel gedragen. Geen gezaag met andere woorden, dus Tim was toen nog trots op mij :-). Ik heb ook walvissen gezien en dat was superfijn, maar ben toch niet geneigd om nog snel walvissen te gaan spotten. Jammer wel, want dat had zo fijn kunnen zijn en ik wil eigenlijk ook nog wel ooit eens een orka zien, maar dat zeeziek worden dat gaat er wellicht nooit afgaan. En die trip was echt de hel voor mij. Achteraf bleek ook dat onze foto’s van op de boot mislukt zijn (te donker), dus nog een extra domper.


Topschoeisel: mijn Teva’s (not approved by Jani). Alle wandeling, buiten die ene van Yosemite die ik hierboven beschreef, heb ik op mijn Teva’s gedaan. En was ik er niet mee uitgegleden de dag ervoor, omdat ik te weinig grip had, dan had ik die dag nooit mijn wandelschoenen aangedaan. Nog altijd spijt van, want zoals gezegd kreeg ik in die schoenen weer maar eens bleinen (en na meer dan 10 wandelingen zouden die wel ingelopen mogen zijn) en in mijn Teva’s niet. Jammer dat ze voor wandelingen op rotsen dus te weinig grip hebben (ook in Zion viel ik ermee). Anders zou ik er altijd voor gaan tijdens wandelingen.

2015-09-17 20.54.26
Beste koop: Mijn Adidas-sneakers die in België 30 euro meer kosten en superaangenaam zitten.

2015-09-19 08.24.11
Teleurstelling van formaat: we waren op huwelijksreis en misschien heb ik te veel films gezien, maar ik had gehoopt dat daar iets tegenover zou staan. Op onze vliegtickets werd door Connections vermeld dat we op huwelijksreis waren. Ze zeiden ons toen al dat het volledig aan de maatschappij was om daar al dan niet iets mee te doen. Ik had geen upgrade verwacht, maar een attentie van United was toch leuk geweest. Maar er gebeurde niets. We verbleven in ‘inns’ die we onderweg zelf boekten, dus daar verwachtte ik helemaal niets. Toen we in Vegas aankwamen, probeerden we nog iets te versieren, maar het bleef bij “ja we kunnen jullie een upgrade geven als jullie 20 dollar per nacht opleggen.” Dat deden we (want was wel goedkoper dan als we de kamer gewoon geboekt hadden). Ineens zaten we op de E-verdieping met zicht op The Strip, en met exclusieve liften die ons op die verdieping brachten. Dat was leuk tot we op die kamer kwamen en er een rookgeur van jewelste bleek te hangen. Wij gaan klagen beneden, eerst werd in alle talen ontkend dat het een rokerskamer was. Maar ze konden ons wel op de 24st floor zetten, in een kamer met ‘poolview’ (en een stuk van The Strip). Een iets minder exclusieve kamer, weg aparte liften, maar wel exclusiever dan diegene die we geboekt hadden. Toen ik wat twijfelde, want die andere kamer was wel heel tof, maar ja ik kreeg zo’n kriebel in mijn keel van die rook die duidelijk in de kamer was blijven hangen, werd er ineens toegegeven dat het toch een rokerskamer was. We hebben uiteindelijk gewisseld van kamer. Maar er bleef toch wel een beetje een wrang gevoel hangen bij die ‘upgrade’. En ondanks dit alles vind ik The Mirage nog altijd een tophotel (we verbleven er in 2012 ook). Het leukste gratis ‘extraatje’ waren de pins die we in Disney kregen.

2015-09-17 08.02.21

En jij? Ben je al ooit naar de USA geweest? Wat waren jouw hoogtepunten?

Weekendje Ieper

Vorig weekend gingen mijn man en ik er een weekendje tussenuit naar Ieper. Ik deed dat vooral voor hem, want hij heeft een enorm grote interesse in de Wereldoorlogen en alles wat ermee te maken heeft. Sinds vorig jaar volledig in het teken stond van de ‘Groote Oorlog’ had hij er nog meer goesting op. Dus gaf ik hem begin dit jaar met zijn verjaardag onder andere een Bongobon cadeau, waar je ook mee in Ieper kon logeren. Aangezien ik geen fan van ben musea of dergelijke (tenzij het een doemuseum is zoals Technopolis) en we op 2 november telkens ons jubileum vieren (dit jaar 7 jaar), besloot ik het aangename aan het, voor mij, nuttige te koppelen en te reserveren bij Souvenir.

We begonnen de dag zaterdag in Tyne Cot in Passendale. Een erg mooi (is dit het juiste woord voor een begraafplaats?) en indrukwekkend kerkhof. Je wordt er even stil van te weten dat er zoveel jonge mannen gestorven zijn in WOI. Zoveel vrouwen die hun man of hun kind(eren) nooit meer zagen terugkomen. Ik vind dat enorm moeilijk om te bevatten, wat een impact dat op iemands leven moet gehad hebben. 2015-11-07 12.31.11-1 Daarna gingen we nog naar het Memorial Museum Passchendaele, allemaal zeer interessant en de moeite waard lijkt me (mijn man had toch geen klachten), maar zoals ik al zei musea zeggen me weinig. Dus ik was toch meer onder de indruk van Tyne Cot. Daarna reden we door naar het Novotel in Ieper waar we incheckten en even op het bed gingen rusten. Ik dan toch vooral. Ik voel me de laatste tijd heel moe (heb dit elk jaar in deze periode en zeker sinds ik klierkoorts gehad heb. Vorig jaar werd het virus trouwens voor de tweede keer in mijn bloed gevonden, de dokter stond daarbij ook voor een raadsel). Aangezien we redelijk laat waren gaan slapen en om 8u terug uit de veren waren, had ik wel wat nood aan wat rust. Na een dik half uur gingen we door naar het Flanders Field Museum. Ook heel mooi ingericht en leuk gedaan met de armbandjes die voor interactiviteit zorgen. Maar again: not my cup of tea.

Daarna gingen we terug naar ons hotel, waar we nog eventjes tv keken tot we naar Souvenir gingen. Daar hadden we een hele fijne avond. Hun aperitief van het huis smaakte me, hoewel ik normaal geen ginliefhebber ben. Het was iets met gin, vlierbessenbloesem en granité van groene thee en was zeer lekker en fris. Daarna volgden er 7 gangen (er is geen à la carte menu bij Souvenir en op zaterdagavond kan je alleen maar het zevengangenmenu nemen, maar geen klachten daarover :-)). Het gerechtje met brokkeloud, brocolli en bloemkool was daarbij toch wel m’n favoriet (en ik ben geen kaaseter dus dat wil wat zeggen). Verder was ik wel fan van het gerecht met pladijs, mosseljus en peterseliewortel en vond ik de pastinaak met beurre noisette en honing heel verrassend als eerste dessert. Mijn algemene mening over Souvenir: ik heb al beter gegeten, maar ik vond het zeker wel een aanrader om eens te doen :-).

Etentje bij Souvenir

Etentje bij Souvenir

De volgende dag ging ik nog helemaal loos op het ontbijtbuffet in het Novotel. Ook zeker niet het beste ontbijfbuffet ooit, dat was in Dusseldorf, maar daar was ons hotel + ontbijt dan ook weer het beste van de hele trip. Soit ik ging volop voor eieren, spek, worstjes en een paar aardappelen. Echt eten zoals een Amerikaan, soms kan mij dat al eens smaken :-). Daarna heb ik nog wel een kommetje fruitsla gegeten. Kwestie van niet helemaal ongezond te ontbijten. Na dit stevig ontbijt checkten we uit. Ik was trouwens best tevreden van het Novotel. Onze kamer was verzorgd en hoewel het bed op het eerste zicht niet stevig leek (er zat een put in het matras), was het toch een harde matras. Dat hebben zowel mijn man als ik het liefste. Ik heb wel niet zo goed geslapen, maar dat doe ik eigenlijk nooit op hotel.

2015-11-07 14.51.20

Bed @ Novotel

2015-11-08 10.00.17-2

Ontbijten zoals ze dat in Amerika doen!

Nadat we het hotel verlaten hadden, deden we een wandeling op de vestingen. Waarbij we op het einde ook eventjes de Menenpoort bezochten. Dankzij mijn geweldige timing van reservatie bij Souvenir (19u, anders is het ook al wel echt laat voor mijn maag om nog te eten), konden we op zaterdag helaas niet naar The Last Post. Daar zal mijn man dus nog eens voor moeten teruggaan 🙂 want na onze wandeling keerden we terug huiswaarts.

2015-11-08 11.01.23 Algemene conclusie: het was een fijn en ontspannend weekend voor ons beiden, maar het oorlogstoerisme op zich zegt me weinig. Al vind ik Ieper sowieso wel een bezoekje waard :-).

Update

We beginnen hier vandaag aan onze laatste week in Amerika met een bezoekje aan Zion en morgen aan Bryce Canyon. Daarna gaat het stilletjesaan terug richting LA. De stad waar ik zoveel van hou.

De reis was tot nu toe de max en er liggen wel al wat blogposts op stapel voor erna (zowel over de reis, als een tag van Trijnewijn … ) Alleen blijkt het niet zo simpel te bloggen op een iPhone of iPad zonder toetsenbord. We zijn nog  gaan kijken in LA voor zo’n toetsenbord, maar blijkbaar bestaat dat al niet meer voor ons oud exemplaar 😄. Volgende keer de boel dus wat beter voorbereiden met andere woorden.

Soit meer schrijfmateriaal voor erna dan maar! Hier is het nog ochtend, maar bij jullie normaal al avond. Dus wens ik jullie een prettige weekend toe met hopelijk evenveel zon als hier!

Groetjes!

image

In a honeymoon state of mind

Afgelopen week was een heel aangename week, op één ding na, maar daar zal ik het later misschien nog wel eens over hebben. Eerst en vooral voelde ik me maandag al een pak beter dan afgelopen zaterdag. Verder kreeg ik ’s ochtends het leuke nieuws dat ik de vaste job bij ons op kantoor gekregen heb. De dag zelf mocht ik mijn contract nog ondertekenen. Dat gaat al in vanaf 1 september. Gedaan met de onzekerheid dus en dat nog voor onze huwelijksreis, beter had ik het niet kunnen dromen. Daarna kregen we een mailtje van onze fotograaf. Er stond een preview met heel wat mooie en leuke foto’s online en ook de stick met alle foto’s op zou er snel aankomen.

Het was een drukke week op het werk, waardoor die supersnel verliep. Ik merk nu weer eens te meer dat ik echt veel om handen wil hebben. Het was de afgelopen weken enorm hectisch, maar ik kom pakken beter gezind naar huis dan toen ik nog op mijn vorige job zat. Ik zat dan vaak na een dag helemaal uitgeput (ook al had ik daar te weinig werk) en huilend in de zetel. Gelukkig is daar dus een einde aan gekomen. Dat doet enorm goed! Op dinsdag en donderdag kon ik eindelijk nog eens gaan lopen. Ik voelde wel dat ik ziek was geweest, maar de basisconditie was er nog. En ik liep op donderdag voor het eerst sinds lang nog eens 40 minuten. Ik had graag nog ergens deze week of volgende week een uur gelopen, maar aangezien ik niet meer de kans heb om dat gestaag op te bouwen en mijn achillespees donderdag al protesteerde, hoop ik dat ik lange wandelingen op reis gewoon aankan. Aan het einde van de week was de zon er weer en op vrijdagavond gingen mijn man en ik op bezoek wat verderop in de straat, om daar gezellig een terrasje te doen. Het was 12u toen we er vertrokken en had ik de volgende dag niet op tijd uit m’n bed gemoeten dan was het nog later geworden :-). Altijd fijn zo een leuke avond bij de ‘buren’.

De volgende dag zat ik dus op tijd op de trein, want ik ging met m’n beste vriendin naar Roger Van Damme. Ik was er al eens geweest met m’n man vorig jaar, tijdens onze vakantie aangezien Het Gebaar alleen ’s middags open is. Op zaterdag zijn ze ook open, maar kan je niet reserveren. Op tijd zijn is dus de boodschap. En daarom stonden we (enthousiast als we waren) al om 10.15 in de kruidtuin, waar zijn restaurant gevestigd is (het gaat pas om 11u open). We zijn dan nog wat in de tuin gaan zitten en dan om 10.50u voor de deur gaan staan. Met succes, er was nog een tafeltje vrij. En dat we ervan genoten hebben. Superlekker en niet alleen zijn desserts (al zijn die natuurlijk wel top :-)). Al z’n gerechten zijn zo’n pareltjes dat je ze bijna niet zou durven opeten! En het personeel is er ook heel vriendelijk. Echt een aanrader, het zal niet de laatste keer zijn dat ik daar geweest ben.

2015-08-22 11.42.06 2015-08-22 12.14.30

2015-08-22 13.00.16-1Vandaag werd het dan een rustige dag en begon ik stilletjesaan met de voorbereidingen voor onze huwelijksreis (pakken en zo). Want we zijn bijna weg, maar eerst nog wel enkele dagen werken. Als er iemand hoteltips heeft voor Californië (gewone hotels, motels of Airbnb’s) allemaal welkom. Toen we het motel, waar we vorige keer verbleven in Santa Monica, wilden boeken voor de eerste nachten bleek dat 2x zo duur als de vorige keer. Dus hebben we maar een ander motel in ‘the middle of nowhere’ geboekt, voor zover dat kan in LA. We zoeken nog zeker tips voor, Big Sur, SF, Napa, de omgeving van Yosemite (ik ben geen kampeermens dus dat gaan we niet doen :-)) … tips voor andere steden die we zeker moeten doen, mogen jullie ook altijd doorsturen. We zijn van plan om deze keer in Californië te blijven. Vorige keer hebben we al Arizona, Utah en Nevada erbij genomen en soms waren we meer aan het rondrijden dan wat anders. We twijfelen nog over Zion (dan moeten we dus terug naar Utah), maar de andere belangrijke zaken: Grand Canyon, Bryce, Las Vegas … hebben we vorige keer al gezien. Hebben we tijd dan doen we één van die bezienwaardigheden misschien wel terug, maar het is geen must :-).

Dus heb je tips? Laat je dan vooral gaan in de comments!

Come fly with me …

Binnen een klein half jaar is het weer zover, dan stap ik op het vliegtuig richting Amerika. Naar de reis zelf kijk ik enorm uit, maar naar de vluchten iets minder. Niet omdat ik vliegangst heb, al zou een mens voor minder met al die toestanden tegenwoordig.  Neen, op lange vluchten word ik ziek. Bewegingsziekte noemt men dat, als kind had ik het vaak in de auto, op de boot heb ik het ooit gehad (nooit meer naar Londen met de ferry, geef mij maar de Eurostar) en ook de bus is mijn vriend niet. Enkel op de trein heb ik er geen last van, het is daarmee het enige vervoersmiddel waarin ik rustig een boek kan lezen.

De eerste keer dat ik het vliegtuig nam was dat met m’n beste vriendin naar Barcelona, zeer memorabel. De tickets hadden we gewonnen door een actie van Virgin Airlines. Je kreeg op voorhand een woord toegewezen en moest op een bepaald festival (in mijn geval Rock Werchter) op zoek naar iemand met hetzelfde woord. Facebook en dergelijke waren er toen nog niet. Er waren wel forums en het zal Virgin dus wat gekost hebben, want je kon makkelijk iemand zoeken met hetzelfde woord en daarmee afspreken. Nu misten we onze terugvlucht door het Catalaanse openbaar vervoer en moesten we voor de volgende vlucht serieus opleggen. Een serieuze opdoffer als student, wij hebben daar echt zo ‘reality-vliegtuigprogramma’s-gewijs’ staan ruzie maken met die arme medewerker van Virgin die er eigenlijk niets aan kon doen. Maar goed het waren twee korte vluchten die verder zonder al te veel problemen verlopen waren.

Op naar Punta Cana?
De volgende vlucht die ik nam, was heel wat jaren later met mijn vriend richting de Dominicaanse Republiek. Nog meer memorabel, want die dag zaten we 15 uur lang vast op Zaventem. We vlogen met TUI en blijkbaar waren er technische problemen met het vliegtuig dus we zouden drie uur vertraging hebben. Drie uur werden er al gauw vijf en bij TUI vonden ze het niet nodig om ons te zeggen dat je ’s nachts niet kon landen in Punta Cana. Onze vlucht zou dus sowieso pas heel laat kunnen vertrekken. Maar in plaats van ons dat direct te melden, besloot men dat het beter was om ons om de drie uur te komen vertellen dat we nog wat moesten wachten, ons vooral geen hotel aan te bieden en ons te sussen met foodbons. Twitter en Facebook bestonden al, maar het was nog in het pre-smartphone-tijdperk en je kon alleen tegen een belachelijk dure kostprijs surfen. Dus waar de media er nu als de kippen bij zijn, zaten wij gewoon een hele dag en een deel van de nacht op Zaventem zonder dat er een haan om kraaide. Geloof me vrij op Zaventem daar is nu eens niets te doen.

Om 1.30u ’s nachts kon de vlucht (uiteindelijk met een ander vliegtuig) vertrekken. Mijn vriend en ik reisden in comfort class, dat kostte per persoon 30 euro meer, je had meer beenruimte en kreeg een glaasje cava ter attentie. Wist ik veel dat je beter geen alcohol en/of koolzuurhoudende dranken drinkt als je bewegingsziekte hebt. Meer zelfs, tot dan toe wist ik niet dat ik er op een vliegtuig last van zou hebben. Een paar uur en een filmpje later begon mijn maag te protesteren. Heel leuk als je dan zeker nog  acht uur op het vliegtuig moet zitten. Op dat moment dacht ik nog dat ik te veel gegeten had met al die foodbons. Op de terugvlucht werd echter duidelijk dat het daar zeker niet aan gelegen had. (Voor de geïnteresseerden: bij de terugvlucht waren er geen problemen, want ze hadden het ‘goede’ vliegtuig gestuurd. Wij waren twee weken gebleven, veel te lang want we hebben daar ontdekt dat we geen strandvakantiemensen zijn. De reizigers die maar één week bleven, hadden in het terugreizen ook vertraging door hetzelfde vliegtuig als dat van de heenreis, Opnieuw technische problemen, maar ze konden daardoor in eerste instantie wat langer in het hotel blijven. Daarna moesten ze met een bus een uur rijden naar een andere luchthaven. De steward vertelde ons dat ze in de lucht zaten toen er werd aangekondigd dat er een spontane staking was uitgebroken op Zaventem. Ze werden afgeleid naar Frankfurt en moesten van daaruit nog een aantal uur met de bus naar huis. Om maar te zeggen dat ik mensen hun pijn begrijp als er zo van die zaken over Jetair in het nieuws komen, TUI maakt deel uit van Jetair en blijkbaar hebben ze hun les nog altijd niet geleerd).

Misselijke zombie
Dus voor ik de volgende keer een vlucht moest nemen ging ik naar de dokter: “da’s reisziekte of bewegingsziekte”, zei die. “Ooit al last van gehad?” “Euhm ja, als kind in de auto en ook wel eens op een boot!” Nu hou ik niet zo van Touristil, ik word daar loom van, maar ik val er niet van in slaap en soms word ik dan toch nog misselijk. Dan zit je daar als een misselijke zombie in de auto. Dat is het niet! Dus schreef de dokter mij domperidone (motilium) en atarax voor. Dat helpt en de atarax zorgt ervoor dat ik minstens een aantal uur van de vlucht slapend doorbreng. De andere uren verveel ik mij steendood en luister ik wat muziek, want lezen en films kijken zijn uit den boze. Al las ik onlangs wel dat je het altijd kan proberen en ermee stoppen zodra je de eerste misselijkheid voelt opkomen, zodat je maag terug kan stabiliseren. Tot nu toe durfde ik dat niet meer. Tijdens de vlucht naar de Dominicaanse was ik nl. blijven kijken naar de film in de hoop dat het mij wat zou afleiden. Geen goed idee dus. Bovendien zit je op een vliegtuig echt vast. Als ik vroeger wat last kreeg van misselijkheid, zette mijn vader de wagen aan de kant en dan kon ik eventjes bekomen. Op zo’n vlucht moet je blijven zitten en hopen op het beste. Dan durf je het al niet zo gemakkelijk meer een kans te geven.

Ik zal dus enorm blij zijn als ik weer met mijn beide voetjes op de grond sta. Die verdomde voorliefde voor het reizen toch hè ;-). Mocht er nog iemand tips voor me hebben om me bezig te houden, dan hoor ik het graag!

Tripje naar het vakantiesalon

Gisteren gingen Tim en ik naar het vakantiesalon. Wat voor mij toch wel een teleurstelling was. Een paar jaar terug hebben we een road trip gedaan aan de Westkust van de USA. Dat is zo goed meegevallen dat we die reis nu graag terug willen doen. Bovendien zijn er nog een aantal zaken die we nog eens (terug) moeten bezichtigen. Zo zijn we vorige keer niet in Alcatraz geraakt, omdat we op voorhand geen tickets hadden gekocht en sneeuwde het in Yosemite (in mei!!) waardoor we niets van het park te zien kregen.

Vorige keer hebben we alles zelf geregeld. Vlucht online geboekt, huurwagen online geboekt, enkel hotel/motel voor de eerste nacht vastgelegd en dan stapsgewijs hotels/motels geboekt terwijl we op reis waren. Deze manier willen we aanhouden, want het gaf ons veel vrijheid. Daarom gingen we vooral naar het vakantiesalon voor een goede deal op een vlucht. Nu bleken Connections en Brussels Airlines zowat de enige standen waar we terechtkonden voor onze vlucht naar Los Angeles. De andere exposanten verkopen ofwel een reis met vaste route, ofwel gewoon geen vluchten naar Los Angeles. Bij Connections viel dan ook nog eens de internetverbinding weg terwijl een dame voor ons een offerte aan het samenstellen was. Ze beloofde ons daarop wel vandaag alle prijzen door te sturen.

Ik ben me dan maar gaan troosten met een mojito met passievrucht bij de cocktailbar. Tim dronk een caipirinha.

MojitoDaarna wilden we nog een bezoekje brengen aan het chocoladesalon, maar de rij die daar voor de deur stond was ellenlang dus zijn we gewoon naar huis gekeerd. Vandaag zijn de prijzen van Connections zoals beloofd in onze mailbox beland en ze vallen goed mee. Het is dan toch niet voor niets geweest :-).

Stad van Gaudí

Zoals zovelen hou ik van reizen. Er zijn nog heel wat plaatsen in de wereld die ik graag eens een bezoekje zou brengen. Lange tijd stond Cuba hoog op mijn lijstje als volgende reisbestemming. Ik begon zelfs met het volgen van Spaanse les om  de taal toch een beetje beter te begrijpen. Door omstandigheden ben ik er echter nog niet geraakt. Vorige zomer kozen mijn vriend en ik voor een vakantie dichtbij huis: we gingen naar Barcelona. Een prachtige stad die ik al eens eerder bezocht. We verbleven daar in het mooie hotel Hotel Villa Olimpic@ Suites, dat ik aan iedereen kan aanraden. Het personeel was er supervriendelijk, de kamers waren proper en groot en het ontbijt was lekker en uitgebreid.

Tijdens ons verblijf brachten we bezoekjes aan toeristische trekpleisters zoals de Sagrada Familia, Park Güell, Casa Milà and Casa Batlló. Waarbij dat laatste mijn favoriet was. Het is zo’n prachtig huis dat ik er zou kunnen wonen als het mogelijk was. Gaudí was echt een architecturaal genie. Verder gingen we naar la Boqueria, deden we vele wandelingen doorheen de stad en in Barceloneta, brachten we een bezoek aan Camp Nou, gingen we naar de Montjuïc en brachten we een namiddag door in de tuin en het labyrint van Horta. Een oase van rust midden in de stad.

DSC_0248 DSC_0256 DSC_0276 DSC_0322 DSC_0344 DSC_0185 DSC_0420 DSC_0360En uiteraard konden we ook genieten van het heerlijke eten in Spanje: paella en tapas. Als je plannen hebt om Barcelona te bezoeken in de nabije toekomst dan kan ik Paco Meralgo alleen maar aanraden. Het eten was er overheerlijk. Maar het is ook zeer populair, dus je moet er reserveren of net voor opening gaan aanschuiven.

Barcelona is echt zo’n prachtstad dat ik er zeker nog een keer naartoe zal gaan. Als je de stad nog nooit bezocht hebt en je twijfelt kan ik alleen maar zeggen: doen!