Dit was Rock Werchter 2018!

Voor het eerst in 4 jaar begaf ik mij weer naar de heilige wei. Voor het eerst in mijn leven vier dagen zonder dat ik zelf tot de crew behoorde. Toch een beetje een raar gevoel en met de vraag in mijn achterhoofd of ik dat nog wel aankon. Het antwoord op deze vraag is: “Ja, dat viel allemaal goed mee :-D!” Verder bestond Rock Werchter 2018 uit:

  • 112 km met de fiets heen en weer vanuit Nieuwrode.
  • 360 minuten met de wagen. Van Mechelen naar Nieuwrode en terug!
  • 34 gekochte bonnekes + 2 gratis gekregen.
  • Liters water en een paar cavakes.
  • 2 frietjes met mayonaise met curryworst met ketchup bij, een pita met andalouse en een falafel met andalouse, miniloempia’s, een froyo en wafel.
  • Yoghurt met granola en fruit als ontbijt om de boel in balans te houden.
  • Een geleende rugzak van mijn broer, want die van mij is te groot in tijden van vandaag.
  • Een platte band nog voor het festival begon, deskundig gemaakt door de papa van mijn beste vriendin.
  • Flowers (Brandon) and cake op vrijdag.
  • 100 keer doodgaan tijdens Brazilië-België.
  • Collectieve extase na Brazilië-België.
  • Braaaaaaaaaaaaasil, lalalalaala, Braaaasil!
  • Carnaval de Paris op vrijdagnacht.
  • Cookies and jam op zaterdag.
  • 3 koffies thuis om mezelf terug op te laden.
  • Luchtzitzakken opvullen like a boss. Belgium’s Got Talent here I come. Die van mij kwam helaas wel uit de Lidl en liep snel leeg. Vandaag werd er dus een Seat Zac aangeschaft. Voor zij die het nog moeten doen, ga direct voor zo’n Seat Zac of als je er veel geld voor over hebt een Lamzac van Fatboy. Beter kwaliteit! Makkelijker te vullen ook. Iemand trouwens mijn airlounge van de Lidl nog hebben?
  • Een ‘Face-lift’ bij Q2. Het was de laatste dag en ik dacht: ik doe ne keer zot :-D.
  • Shizzle Le Sauvage, The Vaccines, Anne-Marie, The Script, QOTSA, Triggerfinger ft. Mirko, het laatste deel van Gorillaz, The Kooks, België-Brazilië (en daardoor geen Snow Patrol en Franz Ferdinand), een klein stukje Anderson Paak, The Killers, Stereophonics, Faces On TV, een klein stukje MGMT, Gunther D., Jack White, Pearl Jam, een stukje Eels, een groot deel David Byrne, Noel Gallagher’s High Flying Birds, Nick Cave and The Bad Seeds, een stukje Parov Stellar en Arctic Monkeys.
  • Beseffen dat groepen die vanaf 14/15u optreden een verloren zaak zijn: sorry daarvoor Air Traffic, Emma Bale, Novastar en op zondag ook Kaleo en George Ezra (beiden om 15u45 gepland).
  • Veel gelachen met de beste vriendin.
  • Doen we hopelijk volgend jaar opnieuw …

Somebody Told Me – The Killers

 

Samen in de file

Ik sta niet vaak in de file, want ik heb het geluk dat het verkeer tussen Mechelen en Wilrijk best meevalt. Alleen tijdens het najaar gebeurt het wel meer dan eens. De reden daarvoor, zo hoorde ik vorig jaar, schijnt dat het merendeel van de Belgen op dat punt geen verlof meer heeft. Daardoor zit dus werkelijk iederéén op de baan.

Gisteren deden onze vrienden van ACOD daar nog een schepje bovenop. Want omdat er geen openbaar vervoer beschikbaar was, waren er nog meer mensen op de baan. Op de R6 was dan ook nog eens een ongeval gebeurd en daardoor zat de ring van Mechelen muurvast. Maar eigenlijk was de zwaarste ochtendspits van 2017 voor mij niet gisteren. Dat was vorige week donderdag. Toen deed ik 20 minuten over een paar 100 meter. Ik vond bijna de aansluiting met de E19, maar ook daar stond alles muurvast. Dus besloot ik dat dit geen zin had, maakte ik rechtsomkeer en werkte ik van thuis uit tot alles uitgeklaard was.

Fileleed verzacht

Gelukkig werd mijn fileleed verzacht door StuBru. Bram Willems had nl. naar Later With Jools Holland gekeken en zag daar een optreden van Queens of the Stone Age. Nu ben ik geen echte QOTSA-fan. Ik heb een paar nummers van hen in mijn muziekbibliotheek. Daarvan is No one knows m’n favoriet. En ik herinner me nog levendig een discussie met m’n BFF en wat vrienden tijdens ons lunchpauze in een broodjesbar. Zij had QOTSA op Werchter gezien en vond het rotslecht. Ik heb het toen opgenomen voor Josh Homme en de zijnen, ik had ze ook al eens live gezien en vond ze net dan ijzersterk. Dat Dave Grohl zich in die tijd aansloot als gelegenheidsdrummer, zal er ook wel iets mee te zien gehad hebben. Ondertussen heeft ze haar mening herzien hoor :-). Zo gaat dat in het leven, soms had zij gelijk en soms ik.

Maar wat ik dus vorige week donderdag op de radio hoorde. Consider my mind blown! Ik geef eerlijkheidshalve wel toe dat ik een serieus zwak heb voor muziek met strijkers en bombastische nummers met wat dramatiek (Writings on the Wall van Sam Smith is er nog zo eentje). Mijn man houdt daar veel minder van. Dus ik besef dat je ervoor moet zijn. Voor mij zou het alleszins niet de laatste keer zijn dat ik het nummer beluisterde. En zo had dat twee keer vertrekken naar mijn werk toch nog wat nut. Maar oordeel vooral zelf …

Augustusboek

Ik vrees dat ik de afgelopen maanden weer meer televisie gekeken heb dan gelezen. De vermoeidheid waar ik een paar maanden terug mee kampte, hielp daar niet bij. Dit jaar 13 boeken lezen, lijkt me dan ook een onmogelijke opdracht. Gelukkig is het geen wedstrijd en kan ik mij erbij neerleggen, mocht dat zo zijn. In augustus las ik één boek: Harry Potter and the Cursed Child. Ik was eraan begonnen in de wachtzaal vlak voor mijn laatste check-up van de choriocarcinoom in mei. Daarna raakte het even in de vergeethoek om het dan vervolgens in augustus op drie dagen te kunnen uitlezen.

Het is dus met andere woorden een boek dat vlot leest, maar voor mij had het niet gehoeven. Zoals de fans wel weten, is het eigenlijk een script van het gelijknamige toneelstuk in Londen. Ik kon mij tijdens het lezen echter niet van de indruk ontdoen dat er heel kunstmatig een stuk verhaal aan de boeken werd aangeplakt. Het was wel leuk om mij nog eens in de magische wereld van Harry Potter te begeven. Daarmee heb ik dan ook alles gezegd. Voor mij was het verhaal rond na boek 7 en dit nieuwe boek deed zelfs op bepaalde momenten een beetje afbreuk aan wat er vooraf gebeurd was. Eentje dat ik snel vergeten zal zijn met andere woorden. Ik gaf het dan ook maar twee sterren op Goodreads.

Dit stuk bevat een affiliate link naar het partnerprogramma van bol.com. Wat wil dat zeggen? Als je ondanks deze weinig lovende review toch nog zin hebt om het boek te kopen, dan krijg ik een percentje. Daarmee kan ik vervolgens zelf wat kopen op bol.com.

Instant happiness

“You can’t buy happiness”, wordt wel eens gezegd. Toch geloof ik dat je in beperkte mate geluk kan kopen. Het zit hem dan in kleine dingen. Zo kan ik immens gelukkig worden van muziek. Van die soort dat je een paar noten hoort en er onmiddellijk een smile op je gezicht verschijnt.

Ik zet hieronder een aantal ‘instant happy nummers’ op een rijtje:

  1. Justin Timberlake – Can’t stop the feeling. “Got that sunshine in my pocket. Got that good soul in my feet.” Kan er iemand blijven stilzitten, wanneer hij of zij dit nummer hoort? Ik alvast niet en dat is een kunst! Want ik ben helemaal geen danser.
  2. Bart Peeters – Lepeltjesgewijs. Ik zou heel die man zijn oeuvre hier kunnnen oplijsten, maar daar zal ik later nog wel een boekje over opendoen. Dit nummer komt in het lijstje, omwille van het aanstekelijke deuntje.
  3. Hooverphonic – Amalfi. Als ik dit nummer hoor, waan ik mij altijd op vakantie. Het stond ook in onze playlist van Andalusië vorig jaar en die hebben we mooi gerecycleerd tijdens onze roadtrip in de USA. Ik ben nog nooit aan de Amalfi-kust geweest, maar Hooverphonic doet er mij altijd goesting in krijgen.
  4. Ed Sheeran – Shape of You. Voor deze had ik wat langer nodig om ervan overtuigd te raken, omdat ik zijn vorige cd’s/singles zo goed vond, maar ondertussen ben ik helemaal mee. Ook superblij dat ik kaartjes heb voor zijn optreden in Werchter. Een gitaar en zijn stem, meer heeft Ed Sheeran niet nodig om zalen plat te spelen.
  5. Isabelle A – Eyo. Liefde voor Muziek was dit jaar een topeditie. En tot mijn grote verbazing heb ik mij nog het meest geamuseerd met de aflevering met K3-muziek. Het brengt je in vakantiestemming. Zon, een cocktail en K3, meer heeft een mens blijkbaar niet nodig ;-)!

Maartboek

In maart las ik één boek: Kom hier dat ik u kus van Greet Op de Beeck. Je leest het goed dezelfde auteur als vorige maand. Dat was veeleer toevallig. Ik kocht haar eerste boek op de boekenbeurs, omdat ik er al zoveel goeie dingen over gehoord had. Een maand later had ik een kerstfeestje met de collega’s. We hadden namen getrokken en zorgden allemaal voor een cadeautje. De collega die mijn naam getrokken had, gaf me dus een boek, waar ik overigens erg gelukkig mee was :-). Ik vond ‘Kom hier dat ik u kus’ goed, maar ik vond het wel minder meeslepend dan ‘Vele hemels boven de zevende’. Het boek volgt hoofdpersonage Mona door drie fases in haar leven: als kind, als twintiger en als dertiger. Het hoofdstuk als kind las als een sneltrein, het hoofdstuk over haar leven als twintiger ging al minder vlot en bij het hoofdstuk als dertiger heb ik echt moet zwoegen. Ik verloor de affiniteit met het hoofdpersonage vroeg me af waarom ze dan haar leven niet over een andere boeg gooide. Al bij al vond ik het wel een goed boek en gaf ik het toch nog drie sterren op Goodreads, maar ik zou het dus minder aanraden dan het debuut van Op de Beeck.

Februariboek

In februari las ik opnieuw één boek: Vele hemels boven de zevende van Griet Op de Beeck. Het boek las als een sneltrein, want ik begon eraan eind januari, nadat ik eindelijk A Little Life had uitgelezen, en had het op 1 februari al uitgelezen. Het volgt 5 personages die allemaal op hun eigen manier met elkaar verbonden zijn. Ze zoeken hun weg in het leven en dat lukt voor de ene al wat beter dan de andere. Op de Beeck schrijft op een vlotte en volkse manier (voor mij had het soms wat minder plat gemogen, maar kom :-)). En het boek bleef me van begin tot het einde boeien. Zeker een aanrader. Op Goodreads gaf ik het dan ook 4 sterren.

De boeken van juli en augustus

In juli en augustus las ik 3 boeken en ondertussen ben ik al bezig aan het vierde. Zeker augustus was een goeie leesmaand:

Als je het licht niet kunt zien van Antony Doerr. Sowieso het beste boek dat ik dit jaar al las. Het verhaal neemt je helemaal mee, het is mooi, meeslepend en de beschrijvingen van de oorlogstaferelen gaan door merg en been. Opeens zat ik er middenin en kon ik me bijna voorstellen hoe het moet geweest zijn toen in die tijd. Hoewel ik me dat nooit volledig zal kunnen voorstellen en dat liever ook niet wil kunnen. De hoofdstukjes zijn ook erg kort, waardoor het als een sneltrein leest. Het boek is een echt pareltje, ik raad het aan iedereen aan.

Vier plus één van Jojo Moyes was van een totaal ander kaliber. Af en toe heb ik wel eens behoefte aan wat chicklit om mijn hoofd terug vrij te maken voor wat zwaardere boeken. En over deze schrijfster las ik alleen maar lovende commentaren binnen het genre. Ik wilde eigenlijk Me before youlezen, waarvan de verfilming momenteel in de bioscoop te zien is, maar dat vond ik niet op het boekenfestijn en dus werd dit het eerste boek van haar dat ik las. Ik was niet danig onder de indruk (is dat eigenlijk wel de bedoeling bij chicklit?), maar vond het binnen het genre wel goed geschreven en het las enorm vlot. Ondertussen heb ik ‘Me before you’ alvast gedownload op mijn Kindle.

Ooit, misschien van Lauren Graham kocht ik vooral omdat ik fan ben van Gilmore Girls. Fan is misschien zelfs nog een understatement. Opnieuw een boek dat vlot geschreven was en daarenboven de nodige humor bevatte. Toch sleepte het wat lang aan en bleef ik aan het einde wat op mijn honger zitten. Ik wilde vooral weten wat er na het einde volgde, in plaats van de aanloop naar dat einde. Die was naar mijn mening wat te lang uitgesponnen. Ik ben wel heel benieuwd naar haar non-fictie boek dat er eind november aankomt. Want ja ik vind Lauren Graham een topwijf! Of verwar ik haar met Lorelai Gilmore? Volgens mij zijn ze gewoon allebei geweldig ;-).

Waarom ik als papierliefhebber toch een e-reader kocht

IMG_0255

Al vanaf jongs af aan, lees ik graag boeken. Ik herinner mij nog dat ik als kind Soezie Boebie van Marc de Bel op één dag uit las. Met de jaren las ik steeds minder boeken, tot ik mij dit jaar het voornemen maakte om terug wat meer moeite te doen. Ik heb mij dat nog niet beklaagd :-).

Een boek vasthouden en de geur van nieuwe boeken is nog steeds deel van de charme. Als er bij ons een folder op het werk aankomt, waar ik mee aan heb gewerkt, ruik ik daar trouwens ook altijd aan. Dat is een afwijking ;-). Bij folders gaat dat trouwens niet altijd gepaard met een goeie geur (iets met bepaalde inkt). Maar goed ik dwaal af. Ik had dus nooit gedacht dat een e-reader iets voor mij was. Tot ik dit stuk van Kelly las.

Ik zag er de voordelen wel van in, zeker om op reis te gaan. Ik neem elk jaar wel minstens 4 boeken mee op reis, waarvan ik er dan maar één lees. Ik heb nl. graag keuze en beslis pas ter plaatse wat het wordt. Maar ondertussen zit ik wel met een hoop overtollige kilo’s te zeulen. Bovendien raakt mijn boekenkast (die sowieso veel te klein is, ooit wil ik er zo één als in Het huis) stilaan vol. Dus had ik mezelf een belofte gemaakt en besloten: als ik dit jaar effectief 12 boeken kan lezen, dan koop ik mij een Kindle.

Tot ik in juli plots tot de conclusie kwam dat er eigenlijk geen reden was om tot het einde van het jaar te wachten. Die twaalf boeken dat gaat nl. lukken en we gaan in september op reis. Ik wil niet weer met die boeken gaan zeulen. De goeie ervaring van collega Katleen met haar Kindle deed me helemaal overstag gaan. En dus heb ik er nu ook één in mijn bezit. Voorlopig heb ik er enkel nog maar fragmentjes op gelezen, omdat ik nog papieren boeken had liggen van het boekenfestijn die ik eerst wilde lezen. Voor september ben ik er echter helemaal klaar voor. Ik heb al wat boeken aangekocht en zal dus kunnen kiezen zonder het bijbehorende gewicht. Voorlopig staan volgende boeken klaar: Me Before You, A Little Life, Harry Potter and the Cursed Child en Mrs. Peregrine’s Home for Peculiar Children. En ik heb ook nog een fragment gedownload van Vele Hemels boven de Zevende.

Als er iemand nog boekentips heeft dan hoor ik het graag …

Juniboek

In juni las ik maar één boek en dat was Paper Towns van John Green. Ik vrees dat ik nog wel een tijdje op dat tempo zal blijven doorgaan. Want onze uitgestelde reis staat pas gepland eind september. In juli heb ik wel een weekje verlof, maar ook veel plannen. Gelukkig zit ik nog altijd één boek voor op schema, dus kan het perfect :-).

Ik las het boek in het Nederlands, omdat ik het vond op het Boekenfestijn in Mechelen, en ik denk dat dat een foute keuze was. The Fault in Our Stars van John Green las ik in het Engels en dat was sowieso een meerwaarde. Ik hou nu eenmaal van de Engelse taal en bepaalde dingen laten zich niet vertalen, bijvoorbeeld de zin: “some infinities are bigger than other infinities.” In het Nederlands kan dat nooit zo mooi klinken. Toen ik het boek begon te lezen, groeide dus de overtuiging dat ik beter voor de Engelse versie had gekozen. En ik werd in die overtuiging gesterkt toen ik onlangs de trailer van de film zag op Play More.

Ik gaf Paper Towns uiteindelijk maar twee sterren op Goodreads en dat is tot nu toe het minste van alle boeken die ik in 2016 al las. Waarom? Omdat ik mij doodergerde aan het hoofdpersonage Margo Roth Spiegelman. In het begin vond ik die zoektocht nog heel leuk, maar iets over de helft begon ik mij af te vragen of Quentin (het andere hoofdpersonage) niet beter wat kon genieten van zijn laatste weken op het middelbaar in plaats van al zijn tijd te steken in het zoeken naar Margo. Naar het einde van het boek toe werd dat gevoel enkel maar sterker. Het idee achter het verhaal is goed, maar het is me iets te langdradig en ik had dus iets te weinig affiniteit met beide hoofdpersonages. Het einde kon ik nog wel appreciëren, al was het met een dubbel gevoel. Toch ga ik de film binnen een paar weken zeker nog eens bekijken. Al was het maar om het verhaal eens in het Engels te horen ;-). En omdat ik net las dat de film een ander einde zou hebben dan het boek.

 

 

De boeken van maart, april en mei

Ik las in heel deze periode maar twee boeken en begon aan een derde, maar dat is nog niet uit. Ik ben tijdens mijn behandeling heel moe geweest en dan is lezen vaak te lastig. Misschien ligt dat aan mij, maar ik vind lezen vermoeiender dan tv-kijken. M’n hersenen moeten dan meer verwerken en da’s net het leuke eraan, maar niet als je je constant moe voelt. Dat gevoel is trouwens nog niet gedaan. Ik krijg nog geregeld een klop van de hamer. Vandaag was ook zo’n dag. Wat maakt dat het laatste boek waar ik in mei aan begonnen ben (Paper Towns), nog niet ver gevorderd is, maar alles op zijn tijd. Dat ik ondanks een slechte dag toch nog een half uurtje kon lopen op de loopband, was al een kleine overwinning.

In maart begon ik aan Het geheim van de kaarten van Jostein Gaarder. Ik heb dat boek ooit al gelezen in het middelbaar en vond het toen prachtig. Net zoals Door een spiegel in raadselen. Ooit begon ik ook in De wereld van Sofie en die staat nog altijd in mijn boekenkast, omdat ik de cover en backcover heel mooi vind, maar de inhoud bevatte te veel filosofisch gezwets (vooral de hoofdstukken over de filosofen) en daarom heb ik het nooit uitgelezen. Gaarder staat er voor bekend om zijn boeken een filosofische ondertoon te geven, maar bij Het geheim van de kaarten stoorde mij dat destijds veel minder. Was het omdat ik het boek las toen ik op 22 maart een hele dag in het ziekenhuis doorbracht en na een lange dag, die sowieso al heel emotioneel was door die aanslagen, nog meer dan een uur moest wachten op de oncoloog? Of dat ik het verder las toen ik een week later in het ziekenhuis door een hele mallemolen van onderzoeken moest? Maar dit keer ergerde ik mij er wel aan. Toch blijft het een heel mooi sprookje en was ik blij dat ik het nog eens gelezen had.

Ook bij Het smelt van Lize Spit had ik een dubbel gevoel. Dit boek begon ik te lezen op de chemozaal, maar daar lag het het hier zeker niet aan. Het leidde me namelijk nog een beetje af terwijl ik daar vooral uren moest wachten op de resultaten van mijn bloed voor ze het eerste spuitje van elke reeks konden klaarmaken. Het wordt beschreven als een heel gruwelijk boek, maar ik vind eigenlijk maar één scène in het boek echt gruwelijk. Die is dan meteen ook zo erg dat ik twijfel of ik de verfilming wel wil zien. De rest vind ik vooral pervers. Sommige mensen vinden dat het vergezocht, maar ik vond het met momenten heel herkenbaar. Lize Spit legt er de vinger op over waarom ik als tiener niet kon aarden in een dorp. En nu dus ook heel bewust in een (weliswaar kleine) stad woon. De verveling en het gevoel van te willen ontsnappen, in combinatie met alcoholisme (al had bij mij gelukkig maar één ouder dat probleem), waren zelfs pijnlijk herkenbaar. Dat tieners dat soort spelletjes niet zouden spelen, klopt ook niet. Ik heb welgeteld één jaar in de Chiro gezeten, maar ik heb daar ook ooit in mijn hemdje gestaan terwijl ik een raadsel moest oplossen. Gelukkig was dat een gemakkelijk oplosbaar raadsel en waren er ook geen tegenprestaties als je het niet kon oplossen. Het bleef dus nog relatief braaf, maar ik kan me perfect voorstellen dat het soms veel verder kan gaan en dat die meisjes die het raadsel proberen op te lossen zich laten meesleuren. Ook mensen die liever hun eigen naam beschermen dan hulp te bieden, zijn mij niet vreemd. Waar ik mij wel aan ergerde is dat het voorgesteld wordt alsof Eva (het hoofdpersonage) geen keuze heeft. Die heb je altijd en ik ergerde mij dan ook geregeld aan haar keuzes en aan die van andere personages. Ik begrijp de hype en voor een debuut is het enorm goed geschreven. Ik denk niet dat ik het zou kunnen. Ik zou het boek ook aanraden, al was het maar omdat het nog dagen door m’n hoofd bleef spoken. En toch was ik lichtjes teleurgesteld. Klinkt heel onlogisch, ik weet het :-).