Teleurstelling

Toen we in mei terug een ‘go’ kregen om voor onze kinderwens te gaan, had ik nooit gedacht dat we op dit moment hier zouden staan. Met de mola lukte het ‘al’ na 5 maanden weet je wel. Toen het dit keer na 6 maanden nog altijd niet gelukt was en mijn cyclus veel korter bleek dan daarvoor, besloot ik toch maar eens naar fertiliteit te gaan. Na een hele resem testen, de ene al wat lastiger dan de andere (damn you bloeddrukval tijdens de hysterscopie), bleek dat we allebei perfect vruchtbaar waren. Alleen is mijn baarmoederslijmvlies wat aan de dunne kant en “u wacht er u nu al zolang op mevrouw dus we gaan u ondersteunen.”

Misschien was dat naïef van me, maar voor mij betekende dat: “dan zal het in jullie geval wel snel lukken.” Drie maanden hormonenkuur later en ik doe niets anders dan vol woede en teleurstelling negatieve zwangerschapstesten in de vuilbak kieperen. Want ja als je een hormonenkuur volgt moet je élke keer op het einde van je cyclus testen. Die hormonen die ik op het einde neem, houdt mijn menstruatie nl. tegen en als ik er niet tijdig mee stop, kan ik nog langer wachten voor we een nieuwe poging kunnen wagen. Maar ik haat het elke keer opnieuw, elke keer zo’n test moeten doen en daar een dikke vet min zien staan. Alsof de test je nog een beetje in je gezicht staat uit te lachen: “haha ook deze maand heb je gefaald.” En geen mens die me kan zeggen wat er dan net foutloopt.

En ja ik heb het nu wel genoeg gehoord dat we er te veel mee bezig zijn, maar we zijn er ook een periode niet mee beziggeweest en toen lukte het ook niet hoor. Hoe hard je ook probeert het los te laten op de duur neemt dat toch de bovenhand. Probeer er ook maar eens niet mee bezig te zijn, als je aan het begin van je cyclus naar het ziekenhuis moet, spuitjes moet zetten, nog een paar keer tussendoor naar het ziekenhuis moet voor follikelmetingen en dan nadat je ovulatie gepasseerd is, 14 dagen medicatie moet nemen om dan weer die min te zien. We spreken dan nog niet over IUI of IVF, voorlopig is er van de dokters uit nog alle hoop dat het natuurlijk kan lukken.

De laatste keer zaten er zelfs 4 eicellen klaar, ze hebben er twee moeten wegprikken toen, “want een vierling moeten we vermijden.” En opnieuw mocht het niet baten. Ik word er moedeloos van, er lijkt geen licht aan het einde van de tunnel. Ons leven staat ook compleet on hold. “We zouden nog eens naar de sauna moeten gaan.” “Ja, maar dat is slecht voor de mannelijke vruchtbaarheid.” “Waar gaan we dit jaar naartoe op vakantie?” “Mja moeilijk om te plannen hè want stel dat je dan al x-maanden zwanger bent.”

Bon die sauna is ondertussen geboekt en voor de reis die we in gedachte hadden, zullen we nog een paar maanden moeten afwachten en dan de knoop doorhakken. Ik heb het er even mee gehad nu. Ik wens iedereen die in dezelfde situatie zit als ons alleszins veel sterkte toe!