M’n leven op z’n kop

Het is hier de laatste weken stil, heel stil. Ik wil daar niet te veel excuses voor zoeken, want de waarheid is dat ik al een hele periode steeds minder zin had om na het werk of in het weekend achter m’n computer te kruipen.

Toch is het zo dat m’n leven de laatste weken helemaal overhoop werd gehaald. Op zondag 6 maart belde m’n huisarts om me vertellen dat ik zwanger was. Ik was blij, maar anderzijds ook bezorgd. Er waren tussentijdse bloedingen en dat ik 4 weken zou zijn klopte voor mij om zoveel redenen niet.

De volgende dag bij de gynaecoloog bleek dat ik op basis van m’n bloedwaarden minstens 8 weken moest zijn. Op de echo was er echter weinig te zien, geen vruchtzakje wel zwangerschapsweefsel. Een miskraam dus.

De woensdag erna volgde een curretage en onverwachts ook een kijkoperatie. De gynaecoloog had meer weefsel verwacht en wilde kijken of het geen buitenbaarmoederlijke zwangerschap was. Dat bleek niet het geval.

Tijdens mijn revalidatie krijg ik te horen dat ik een complete mola heb. De grond zakt weg onder mijn voeten en ik kan een hele namiddag alleen nog maar huilen en huilen. Het is niet alleen dat ik een miskraam kreeg, het is dat het nu ook nog eens een nasleep kent. Eerst moeten die hcg-waarden op 0 en daar zijn we nog niet. Eens het hcg op 0 staat mag ik of 6 maanden niet meer zwanger worden. Het lijkt op dat moment een hel, tot ik twee dagen daarna nog eens te horen krijg dat het weefsel kwaadaardig is. En dan moet ik plots niet alleen langs de gynaecoloog, maar ook langs de oncoloog passeren. Dat op dinsdag 22 maart, waar de wereld ’s morgens plots ook nog om duizenden andere redenen stilstaat.

Choriocarcinoom heet het ding en het komt weinig voor. Er staat mij chemo te wachten, dat kan lichte chemo zijn of zware, welke weet ik nog niet, want hoewel de oncoloog mij dinsdag nog zei dat hij me donderdag zou laten weten wat het wordt, hebben zijn collega’s uit Leuven beslist dat er meer scans en een ruggenprik nodig zijn om uitzaaiingen volledig uit te sluiten.

Mijn zwangerschapswens kan ik voor minstens een jaar (na stopzetting lichte chemo) in de koelkast steken. Aan die zware chemo wil ik voorlopig nog niet denken. En eerst moet ik natuurlijk genezen, de prognoses daarvoor zijn goed. Ik snap nog altijd niet goed hoe dit kan en hoe ik op dit punt gekomen ben. De onzekerheid en al die onderzoeken maken mij dan ook nog eens gek. Ik hoop gewoon dat er snel duidelijkheid komt!

Of ik nog ga bloggen, weet ik momenteel niet. Zou kunnen dat het me helpt, maar dat valt te bekijken. Lezen lukt me door vermoeidheid momenteel niet zo goed. Voor de rest voel ik me wel gezond voor alle duidelijkheid. Ik blijf sowieso wel andere blogs volgen en reageren.

Tot hoors!

De boeken van februari

Ik zit nog steeds op schema en daar ben ik blij om. In februari las ik opnieuw twee boeken:

De moord op Miss België: zoals ik al eens eerder zei ben ik enorm fan van Marc de Bel. Toen ik hoorde dat hij een Blinker-boek voor volwassenen had geschreven, wilde ik het dan ook per se lezen. Ik kreeg het cadeau voor Kerstmis van m’n schoonmoeder en las het deze maand vrij snel uit. Snel, want zo als alle boeken van de Bel las het vlot. Ik vond het een heel entertainend boek en ben blij dat ik het gelezen heb. Maar om het nu een boek voor volwassenen te noemen? Daarvoor miste het wat diepgang. Ik vond ook dat het heel bruusk eindigde. Oké, het ‘mysterie’ was opgelost, maar ik hou dan nog wel van een hoofdstukje waar het nog eventjes gaat over het ‘privéleven’ van het hoofdpersonage als afsluiter. Ik meen mij te herinneren dat hij dat vroeger ook zo deed in zijn Blinker-boeken (maar ik kan me vergissen). Hier gebeurde dat niet en bleven er naar mijn mening te veel verhaallijnen open.

Bono 50: dit boek van  journalist Bart Steenhaut kreeg ik een paar jaar terug cadeau van een ex-collega die toen meedeed aan het Groot Dictee der Nederlandse taal (en dat supergoed deed, may I add :-)). Alle deelnemers krijgen een pakket, omdat ze geselecteerd zijn. Dit boek zat er bij en U2 zegt hem absoluut niets. Gelukkig wist hij dat ik megafan was en lag er de volgende dag dus een leuk cadeautje op mijn bureau (ja ik heb altijd al geluk gehad met mijn collega’s). Dit jaar pakte ik het eindelijk vast en ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Het als opnieuw minder vlot dan het fictieboek, blijkbaar hebben mijn hersenen meer tijd nodig om de inhoud van non-fictieboeken te verwerken, maar ik las het wel met veel plezier. Ik leerde dingen bij, werd bij bepaalde beschrijvingen van concerten terug gekatapulteerd in de tijd en kreeg zin om terug in m’n eigen U2 catalogus te duiken. Een aanrader voor de fans!

En jij? Iets interessants gelezen in februari?