Dwars door Mechelen

2015-09-27 20.53.17Dwars door Mechelen dat zal altijd een specialleke blijven voor mij. Ik liep de wedstrijd al 4 keer en miste als wielerliefhebber daardoor al 3 jaar de finale van het wk (gelukkig dat het dit jaar in Amerika is, waardoor ik het wel kon zien). Het was dit jaar door onze trouw ook de eerste wedstrijd die ik liep. En bijna had ik hem niet gelopen.

Toen ik in 2012 begon met lopen waren de toenmalige collega’s volop aan het trainen voor de 10 km, vol goesting en een beetje overmoedig liet ik weten dat ik dat ook wel wilde proberen. Maar er restte mij slechts een 15-tal weken en de Start to Run voor 5 km duurde al 10 weken. Geen nood dacht ik, ik sla hier en daar wel een paar lessen over. Zo gezegd, zo gedaan, tot opeens een blessure, ontsteking aan een pees aan de linkse enkel van m’n rechtervoet. De kinesiste schudde haar hoofd bij het horen van mijn verhaal: “die schema’s zijn er voor een reden. Natuurlijk kon je dat conditioneel wel aan, maar je pezen en gewrichten waren nog niet aangepast aan het lopen.” Gevolg: bijna terug van 0 beginnen, geregeld naar de kine, daar echt ‘leren lopen’ en niet meer tijdig in orde voor de 10 km. Dan maar de 5. Die liep ik uit, al was het vooral op karakter. Het jaar daarna liep ik gelukkig wel zonder problemen de 10 km. In het voorjaar van 2014 ging ik voor nog meer: de 10 miles en de 20 van Brussel, maar in het najaar opnieuw Dwars door Mechelen uiteraard.

Je zou denken dat ik de 10 km tegen dan met gemak zou lopen, maar nadat ik nieuwe schoenen en nieuwe steunzolen had moeten aanschaffen (die nieuwe schoenen voortijdig, want terwijl ik met mijn eerste paar mizuno’s meer dan 1.000 km had gelopen, was het tweede paar er op 400 km door), kende ik een hele zomer loopproblemen. Slaapvoeten, blaren … het hield niet op. Gelukkig wilden ze in de loopwinkel niet afgeven. Vlak voor de wedstrijd werden m’n steunzolen vervangen door andere hardere zolen. Ik kon ze maar één keer inlopen, maar na de wedstrijd voelde ik dat de problemen met die schoenen eindelijk voorbij waren. Geen slaapvoeten en maar één blaar, waarvan ik wist dat het nog van het inlopen was.

En dan schrijven we dit jaar. Ik heb al een heel jaar geen 10 km meer gelopen, want met ons huwelijk het vooruitzicht besloot ik geen enkele wedstrijd te lopen. Waarom? Omdat mijn lichaam zit ernaar zet als ik mij op lange afstanden toeleg. En zo’n trouwkleed dat wordt een aantal keer aangepast aan uw figuur, maar als uw figuur in de lente superpezig is en tegen je trouw een pak minder, ja dan zit je met een probleem. Dus geen wedstrijd, maar daardoor ook weinig motivatie. Ik liep dus bijna heel het jaar ongeveer 3×30 minuten per week en vaak zelfs maar 2 keer per week. Maar de Dwars door Mechelen, die viel na onze trouw en zou ik dus terug lopen. Dat was buiten onze huwelijksreis gerekend. Op maandag ging ik voor de eerste keer in drie weken terug lopen (in Santa Monica had ik wel nog 5 km gelopen, maar daarna enkel maar gewandeld). Was het de jetlag of gewoon mijn conditie, maar het ging voor geen meter! Na 5 km moest ik stoppen: misselijk, moe en ook pijn in mijn achillespees. Vooral dat laatste was een alarmbel, geen tweede keer een blessure. Nadat ik enkele km’s gewandeld had (want ik ging voor 10 en had toch meer dan 4 km in één richting gelopen), heb ik nog een km gelopen en dan was ik bijna thuis. Ik was wat teleurgesteld, want 10km dat zou ik normaal puur op karakter moeten kunnen en dat was ook het plan. Tot ik plots die woorden van de kine weer hoorde en bij mezelf dacht voor wie of wat eigenlijk? En wat koop ik ermee als ik dan weer een paar weken/maanden niet meer kan lopen? Het verstand komt met de jaren zeker ;-). Dus ben ik mij deze middag gaan inschrijven voor de 5 km. Helemaal niet deelnemen voelde verkeerd aan.

Het liep goed, enkel was ik wat te laat vertrokken hier thuis. Ik wilde eerst nog mijn strijk gedaan krijgen (wat niet lukte trouwens). Het laatste stuk van hier naar de start heb ik tegen de stroom in gelopen (mijn excuses daarvoor andere lopers), omdat ik mezelf er anders niet meer tijdig zag raken. Ik ben helemaal alleen vertrokken, want iedereen was al weg. Eerst dacht ik oké nu rustig de 5 km lopen, toen ik me opeens bedacht dat dat parcours lichtjes gewijzigd is tegen 3 jaar geleden en dat ik misschien wel eens verkeerd kon lopen. Ik ben dus een versnelling hoger geschakeld en heb hier en daar nog wat lopers ingehaald (meer zelfs dan dat ik voor mogelijk hield). Resultaat: een van mijn snelste 5 km in jaren, om niet te zeggen de snelste ooit (technisch gezien is het trouwens maar 4,6 km, maar dan nog was mijn gemiddelde snelheid hoog naar mijn doen :-)). En nu? Nu wil ik in december mijn tweede Urban Trail Mechelen lopen. Dus stilletjesaan terug opbouwen tot aan 10 km en mij misschien inschrijven voor de halve marathon in Disneyland volgend jaar (eerst kijken hoe dat in zijn werk gaat op 6 oktober).

The Versatile Blogger Award

I’m back! Op het vliegtuig maakte ik grootste plannen om gisteren (maandag) te bloggen, want dat was m’n laatste dagje verlof voor ik terug begon te werken. En nadat de strijk gedaan zou zijn, de koffers volledig uitgepakt en alles terug proper op zijn plaats zou staan, zou ik vast en zeker nog wel wat tijd hebben. Zaterdag was ik een wrak. Daar had ik me aan verwacht, want het is niet de eerste keer. We waren om 7.15u aangekomen op Zaventem, gewacht op de koffers, de trein naar Mechelen genomen en daarna de auto’s gaan halen bij de schoonouders. Tussendoor werden er ook al wat wasjes gedaan. Daarna was het middag, legde ik mij neer voor een kort dutje en raakte ik niet meer wakker. Tim probeerde me mee naar de Delhaize te krijgen, maar alles in mijn lichaam protesteerde. Dus nadat ik met een slaapkop op het briefje had geschreven wat er moest worden meegebracht, ging hij alleen naar de winkel. En sliep ik verder tot 17u. Daarna deed ik nog wat wasjes. Raar maar waar sliep ik ’s nachts ook best goed. Dus dacht ik: dit keer ben ik er snel vanaf van die jetlag. Ik ruimde hier al gedeeltelijk op, we gingen een bestelling oppikken en ik streek wat al kon gestreken worden. Een overvol wasrek dat droogt niet zo goed, zeker niet aangezien het hier zo koud is :-(.

En dan kwam zondagnacht. Om 1u ’s nachts werd ik wakker en deed ik geen oog meer dicht. Om 5u ’s morgens was Tim ook wakker. Jammer genoeg voor hem, moest hij wel al gaan werken. Ik had hem gevraagd om om 9.30u de wekker te zetten voor mij. Kwestie van niet tot de middag te slapen. Die wekker heb ik afgeduwd en om 11.30u ben ik opnieuw wakker geworden :-(. En ik had zo veel plannen: ik zou gaan lopen, alles zou hier opgeruimd raken. Ik zou het eten voorbereiden, ik ging nog wat kaartjes halen in de winkel … Het is wel allemaal gelukt hoor, maar het lopen ging veel minder vlot dan gehoopt en uiteindelijk was ik pas om 21.30u klaar met alles. Afgelopen nacht was het weer zover. Met het verschil dat ik nu na 3u slaap moest opstaan om te gaan werken. Op zich allemaal niet erg, want het was leuk om al wat collega’s terug te zien en nu kom ik hopelijk eindelijk terug in het Belgische ritme. Maar het werd daardoor een lange dag. De plannen om me eens bezig te houden met de bedankkaartjes voor onze trouw, zijn hierdoor ook voor onbepaalde tijd ‘on hold’ gezet. Want aangezien het vanaf nu terug werkendag is, moet ik daar de tijd en vooral de goesting voor vinden. Hopelijk kan ik me er zondag eens aanzetten.

Maar soit waarvoor we hier zijn. Trijnewijn nomineerde me tijdens onze vakantie voor de Versatile Blogger Award. Merci hiervoor :-).

versatileblogger

Waarover gaat het precies:

The Versatile Blogger Award maakt je blog bekender en zorgt ervoor dat je andere leuke bloggers ontdekt. Het is de bedoeling dat je zeven feitjes over jezelf vertelt. 

De regels voor deze award zijn als volgt:
– bedank de persoon van wie je de award kreeg (gebeurd bij deze)
– inclusief een link naar hun blog
– vertel 7 feitjes over jezelf
– nomineer 15 blogs/bloggers die je onlangs of regelmatig bezoekt!

Zeven feitjes over mezelf:

  • Ik kan niet tegen kou. Ik heb het meestal pas warm rond de 23 graden en liefst nog wel enkele graden meer. Afgelopen zomer was dus ideaal voor mij. Het gaat zelfs zo ver dat ik kippenvel krijg bij een briesje bij 30 graden (en meer) en dat ik na een hete dag onder m’n tv-dekentje kruip. Want het is dan toch wel al best koud ;-).
  • Om die reden droom ik ervan ooit een huis in het buitenland te kopen. Liefst LA (daarover later wel eens meer). Ik vind het al bij al wel niet zo slecht in België. Dus ik weet niet of het een vaste woonst zou worden. Mocht het hier niet zo koud worden in het najaar, dan vertrok ik niet, want ik vind het hier dik oké! Maar het einde van de herfst en vooral de winter, het ligt me niet! Jammer genoeg ontbreekt het me aan budget voor een buitenverblijf.
  • Ik ben zot van Disney en alles wat daarmee samengaat. Tijdens de laatste dagen in LA trokken we dan ook naar Anaheim voor Disneyland (al voor de tweede keer trouwens, want drie jaar geleden waren we daar ook geweest). Echt superlief van Tim dat hij dat voor mij wilde doen, want hij moet er niet van hebben. Komt daar nog bij dat ik in alles wat snel en overkop gaat, misselijk word. Denk Vogel Rok in den Efteling, Big Thunder Mountain in Disneyland Parijs. Dat is al genoeg om mij ziek te maken. En ja ik heb dat proefondervindelijk getest. Dan kruip je in zo’n pretpark natuurlijk enkel in de ‘baby-attracties’. Ik vind dat allemaal geweldig, maar voor Tim is er op zo’n moment niets aan. Ik ben wel altijd bereid om te wachten aan andere attracties. Meestal maakt hij daar geen gebruik van, maar ik was toch blij dat hij dat nu wel 2x gedaan heeft. Vooral omdat je in Disneyland Anaheim voorrang krijgt als ‘single rider’. Mooi meegenomen ;-). Zo had ik toch een beetje het gevoel dat het niet alleen voor mij was.
  • Ik ben serieverslaafd. Vorig jaar volgde ik op een bepaald moment een twintigtal series tegelijkertijd. Het is echter zo onhoudbaar geworden dat ik besloten heb daar een einde aan te maken, waarover ook later meer :-).
  • Ik hoop ooit triatlons te kunnen doen (korte weliswaar, ik ambieer geen volledige of halve triatlons), omdat het mij een leuke en afwisselende sport lijkt. Helaas kan ik absoluut niet goed zwemmen. Tot het moment waarop dat opgelost is, zit het er absoluut niet in. Ik leerde pas zwemmen in het vierde leerjaar, na privéles, anders was mij dat ook nooit gelukt. Na tien lessen kon ik enkel schoolslag met mijn hoofd boven water en dat vond ons mama toen voldoende (begrijpelijk, het kostte ook genoeg). Ik kan dus geen crawl en ook schoolslag met het hoofd onder water lukt meestal niet. Ik kocht onlangs een neusknijper om dit op te lossen, maar ik heb dit nog niet getest. Om in open water te kunnen zwemmen, moet ik mijn niveau serieus opkrikken. Ik maak me nl. geen illusies, dat is nog een pak moeilijker dan in een gewoon zwembad. Stap 1 is dus crawl leren zwemmen. Een paar jaar terug deed ik hiertoe een poging in Lier, maar het waren lang niet genoeg lessen om het te leren (dat zei de leerkracht al op voorhand). Tussendoor ging ik zelf oefenen (wat ze ons had aangeraden), maar toen ik zag dat het hopeloos was, heb ik het opgegeven. Ik wil het nog altijd leren hoor. Dus als er iemand een goede privéleerkracht zwemmen voor volwassenen kent, die in de buurt van Mechelen lesgeeft, be my guest … Misschien kan ik er dan wel tijd voor maken. Ik zwem nl. best wel graag, maar omdat ik met m’n hoofd boven water zwem, heb ik achteraf altijd nekpijn. Anders zou dat allemaal perfect gaan, want er is hier een zwembad vlak om de hoek.
  • Ik wil graag zo eens een kleurenadvies + styling laten doen, zoals Kelly onlangs deed. Al lang voor dat artikel trouwens, maar budgetmatig is het er voorlopig nog niet van gekomen. Voorlopig wil ik dat hier laten doen. Hopelijk komt het er ooit van. Eerst nog wat sparen. Al denk ik dat het qua styling tegenwoordig wel minder erg met mij gesteld is dan een paar jaar geleden. Maar een beetje hulp kan nooit kwaad.
  • Ik ben een avondmens. Elke morgen neem ik mij voor om vroeger in mijn bed te kruipen (voor zover dat gaat natuurlijk, want als je drie uur moet wachten na je laatste maaltijd …), maar vaak vind ik ’s avonds een tweede adem en is die vermoeidheid weg. Op vrijdag krijg ik meestal wel m’n klopke :-). En de tijd waar ik sliep van half vier ’s nachts tot 12 uur ’s middags is gelukkig ook gepasseerd.

Bon, omdat ik helaas redelijk laat reageer op deze tag, ga ik geen nieuwe bloggers nomineren. Ik zag hem nl. hier en daar al verschijnen op de blogs die ik volg. Maar als je jezelf geroepen voelt, doe gerust mee :-). En laat het dan hier in de comments weten, zodat we kunnen meelezen!

Update

We beginnen hier vandaag aan onze laatste week in Amerika met een bezoekje aan Zion en morgen aan Bryce Canyon. Daarna gaat het stilletjesaan terug richting LA. De stad waar ik zoveel van hou.

De reis was tot nu toe de max en er liggen wel al wat blogposts op stapel voor erna (zowel over de reis, als een tag van Trijnewijn … ) Alleen blijkt het niet zo simpel te bloggen op een iPhone of iPad zonder toetsenbord. We zijn nog  gaan kijken in LA voor zo’n toetsenbord, maar blijkbaar bestaat dat al niet meer voor ons oud exemplaar 😄. Volgende keer de boel dus wat beter voorbereiden met andere woorden.

Soit meer schrijfmateriaal voor erna dan maar! Hier is het nog ochtend, maar bij jullie normaal al avond. Dus wens ik jullie een prettige weekend toe met hopelijk evenveel zon als hier!

Groetjes!

image